Διακύρηξη Πανεπιστημονικής


8SEL_PANEPIST_OIKONOMOLOGOI_low

Συνδεδεμένοι χρήστες
Έχουμε 38 επισκέπτες συνδεδεμένους

PostHeaderIcon ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΣΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ

Το «μνημόνιο», το λεγόμενο «μεσοπρόθεσμο πλαίσιο δημοσιονομικής στρατηγικής», γενικότερα η βάρβαρη αντεργατική επιδρομή διαρκείας που, για λογαριασμό της πλουτοκρατίας, συμφώνησαν από κοινού Κυβέρνηση –Τρόικα-ΕΕ και στηρίζουν ανοικτά η ΝΔ και το ΛΑΟΣ και από κοντά τ’ άλλα κόμματα του ευρωμονόδρομου, είναι μέτρα στρατηγικής σημασίας για το κεφάλαιο και τις ανάγκες του. Είναι μέτρα ενταγμένα στο σύμφωνο «ανταγωνιστικότητας» και τις στρατηγικές κατευθύνσεις της «Ευρώπης 2020».

Πρόκειται για μέτρα που λαμβάνονται αφενός για να αντιμετωπιστούν, με τις λιγότερες δυνατές επιπτώσεις και τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα για τους κεφαλαιοκράτες, οι συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης που προκάλεσε  η υπερσυσσώρευση κεφαλαίων και αφετέρου για να εξασφαλιστούν εκείνες οι αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις που είναι αναγκαίες προκειμένου να δημιουργηθούν συνθήκες και περιβάλλον μέγιστης εκμετάλλευσης των εργαζομένων και υψηλής κερδοφορίας  του κεφαλαίου, για την περίοδο που θα ακολουθήσει μετά την κρίση.

Οι εργαζόμενοι οικονομολόγοι, γενικότερα οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα δεν πρέπει να υιοθετήσουν τις ψευδεπίγραφες εναλλακτικές λύσεις διαχείρισης που κρύβουν τα αίτια και το χαρακτήρα της κρίσης,. Επιβάλλεται να απορρίψουν τα κελεύσματα κεφαλαίου και αστικών κομμάτων για συναίνεση στην φιλομονοπωλιακή πολιτική που προωθεί η άρχουσα τάξη και η ΕΕ. Οφείλουν να αντιπαλέψουν τα σενάρια που προωθούνται και που στόχο έχουν να αλυσοδέσουν το λαό και να τον οδηγήσουν υποταγμένο στην πτώχευση προστατεύοντας τα συμφέρονται και την εξουσία των μονοπωλίων.

Στο Ο.Ε.Ε το σύνολο των άλλων παρατάξεων στην Κεντρική Διοίκηση (ΔΗΚΙΟ – ΠΑΣΚΟ – ΠΟΦΕΕ- ΑΚΙΟΕ- ΣΕΠΟ) «βάζουν πλάτη» σε αυτή τη προσπάθεια κεφαλαίου και αστικών κομμάτων, τόσο με την πρακτική τους όσο και με τις «θέσεις» τους σχετικά με το χαρακτήρα της κρίσης και τη διέξοδο από αυτήν.

Κρύβουν το χαρακτήρα και την αιτία της οικονομικής κρίσης που βρίσκεται στον ίδιο τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, τις αξεπέραστες αντιθέσεις του, την κρίση υπερπαραγωγής και υπερσυσσώρευσης που δημιουργεί. Μιλούν για κρίση χρέους ή κρίση του νεοφιλελεύθερου μοντέλου διαχείρισης, κρύβοντας τους νόμους κίνησης του καπιταλιστικού συστήματος. «Θολώνουν» τα νερά για τις αιτίες προκειμένου να εγκλωβίσουν τους εργαζομένους, ως προς τη διέξοδο, στον καπιταλιστικό μονόδρομο.

Ομοίως κρύβουν τις αιτίες για το χρέος και τα ελλείμματα, που είναι οι ίδιες οι ανάγκες της κεφαλαιοκρατικής κίνησης, το μεγάλο κεφάλαιο, τα προνόμια, οι φοροαπαλλαγές του, οι πολύπλευρες επιδοτήσεις και ενισχύσεις του, οι υποδομές που φτιάχνονται από το αστικό κράτος για λογαριασμό του. Παρασιωπούν την νόμιμη ληστεία που υφίστανται οι εργαζόμενοι από το καθεστώς της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Παρουσιάζουν έτσι τα αποτελέσματα σαν αιτία.

Στα μέτρα που προτείνουν ως Ο.Ε.Ε. αναμασούν την κυρίαρχη πολιτική, τις στρατηγικές κατευθύνσεις της άρχουσας τάξης, τις διάφορες μορφές διαχείρισης και τα ιδεολογήματα, που κοινός τους παρανομαστής είναι ο εγκλωβισμός στην πολιτική της καπιταλιστικής διαχείρισης και το πετσόκομμα των δικαιωμάτων των εργαζόμενων.

Μιλούν για δημιουργία «τραπεζικού πυλώνα με δημόσιο έλεγχο» για την ανάπτυξη δημιουργώντας αυταπάτες για φιλολαϊκό ρόλο των τραπεζών, αποσπώντας τις Τράπεζες από την πραγματικότητα των οικονομικών νόμων του καπιταλιστικού συστήματος.

 

 

Η Πανεπιστημονική Οικονομολόγων (ΔΠΚ-Ο)επισημαίνει :

 

Κάθε αναζήτηση εξόδου απ’ τη κρίση, στο πλαίσιο του καπιταλισμού, συνεπάγεται νέες θυσίες εργατικών δικαιωμάτων στο βωμό της ανταγωνιστικότητας. Ανώδυνες λύσεις για διασφάλιση των συμφερόντων του λαού, με τα μονοπώλια στην εξουσία, δεν υπάρχουν.

Οι στόχοι για μέτρα προστατευτισμού και αναδιαπραγμάτευσης του δημόσιου χρέους  ή εξόδου από την ευρωζώνη δεν συνιστούν φιλολαϊκή διέξοδο. Αποτελούν μια εκδοχή για να ανακάμψει προσωρινά η καπιταλιστική κερδοφορία, η ανταγωνιστικότητα του ελληνικού καπιταλισμού, που όχι μόνο δεν συμβαδίζει αλλά αντιστρατεύεται τη λαϊκή ευημερία. Το υπογραμμίζει το παράδειγμα των θυσιών της εργατικής τάξης της Αργεντινής μετά τη στάση πληρωμών και την υποτίμηση του νομίσματος, η επιδείνωση της θέσης των εργαζόμενων στη Βρετανία και Σουηδία που βρίσκονται εκτός Ευρωζώνης.

Τα περί ευημερία για όλους, μονοπώλια και εργαζόμενους, που διακηρύσσουν οι άλλες δυνάμεις είναι απάτη. Καμία απ’ τις δύο διαχειριστικές λύσεις της αστικής πολιτικής (επεκτατική – περιοριστική) δεν αποτελεί φιλολαϊκή διέξοδο. Μια ματιά στην κατάσταση της εργατικής τάξης στις ΗΠΑ και στη Γερμανία αρκεί για να το εξακριβώσουμε. Απ’ τη μία η έκρηξη της ανεργίας και της φτώχειας στις ΗΠΑ που ασκεί επεκτατική διαχείριση και απ’ την άλλη η μείωση του πραγματικού μισθού και η συρρίκνωση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων στη Γερμανία η οποία δεν είναι υπερχρεωμένη και ασκεί περιοριστική πολιτική.

Η βάρβαρη επίθεση με το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα που τσακίζει ότι απέμεινε σε μισθολογικά, ασφαλιστικά και άλλα κοινωνικά δικαιώματα, η αντιλαϊκή φορολογία και οι σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις που προσφέρουν διεξόδους τοποθέτησης και κερδοφορίας στα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια, η έκρηξη της ανεργίας αποτελούν την εκρηκτική πρώτη ύλη για οργάνωση και κλιμάκωση της ταξικής πάλης . Είναι ώρα για λαϊκή αντεπίθεση.

Κανένας εγκλωβισμός στα τρομοκρατικά διλλήματα που προβάλλονται. Ανασύνταξη σε ταξική βάση και αντεπίθεση του λαϊκού κινήματος.

Αντεπίθεση για να αποκρουστούν τα νέα βάρβαρα μέτρα.

Αντεπίθεση που θα σημαδεύει τον πραγματικό αντίπαλο, τα μονοπώλια, την άρχουσα τάξη, τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες που τη στηρίζουν, όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Που θα έχει  ξεκάθαρο στόχο τη μετατροπή των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής σε λαϊκή περιουσία, τη λαϊκή ευημερία με  κεντρικό επιστημονικό σχεδιασμό και εργατικό έλεγχο.

Αντεπίθεση που θα στηριχθεί στις αντικειμενικές δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα  να ικανοποιηθούν οι λαϊκές ανάγκες και να απελευθερωθούν οι μεγάλες αναξιοποίητες παραγωγικές δυνατότητες της χώρας.

Στην κατεύθυνση αυτή απαιτείται οργάνωση της πάλης σε κάθε κλάδο και εργασιακό χώρο για να πληρώσει την κρίση το μεγάλο κεφάλαιο και να ανατραπεί η πολιτική του «μνημονίου διαρκείας» της ΕΕ. Απαιτείται γραμμή ρήξης για αποδέσμευση απ’ την ΕΕ και διαγραφή του χρέους με λαϊκή εξουσία.

Συσπειρωνόμαστε στο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα το ΠΑΜΕ, συστρατευόμαστε με  την ΠΑΣΕΒΕ., ζωντανεύουμε τα σωματεία και τους συλλόγους μας.

Σήμερα είναι ώρα ευθύνης για τον κάθε εργαζόμενο να απεγκλωβιστεί ιδεολογικά και πολιτικά από τα κόμματα του συστήματος και την ΕΕ.

 

 IΟΥΛΙΟΣ 2011

Τελευταία Ενημέρωση (Δευτέρα, 11 Ιούλιος 2011 10:54)