Διακύρηξη Πανεπιστημονικής


8SEL_PANEPIST_OIKONOMOLOGOI_low

Συνδεδεμένοι χρήστες
Έχουμε 93 επισκέπτες συνδεδεμένους

PostHeaderIcon ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΣΤΗΝ 73 ΣτΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

Το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος αναδεικνύει την αυξημένη δυσαρέσκεια εργατικών-λαϊκών δυνάμεων απέναντι στην ΕΕ και τις αντιλαϊκές πολιτικές της, που όμως πρέπει να διαχωριστεί από τις επιλογές τμημάτων και πολιτικών δυνάμεων της αστικής τάξης και να αποκτήσει ριζοσπαστικά-αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά.

Το αποτέλεσμα καταγράφει τη διάψευση των προσδοκιών ότι δήθεν θα μπορούσαν οι λαοί να ευημερήσουν στο πλαίσιο της ΕΕ. Το γεγονός ότι τίθεται το ζήτημα της αποχώρησης μιας χώρας από την ΕΕ -και μάλιστα του μεγέθους της Βρετανίας- οφείλεται αφ' ενός στις εσωτερικές αντιθέσεις στην ΕΕ και την ανισομετρία των οικονομιών της και αφ' ετέρου στη διαπάλη ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα, που οξύνθηκε σε συνθήκες οικονομικής ύφεσης. Αυτοί οι παράγοντες ενισχύουν το λεγόμενο ευρωσκεπτικισμό. Φορείς του αντιδραστικού «ευρωσκεπτικισμού» είναι διάφορα εθνικιστικά ή φασιστικών αντιλήψεων κόμματα. Η τάση του «ευρωσκεπτικισμού» εκφράζεται και από κόμματα που χρησιμοποιούν αριστερή ταμπέλα, ασκούν κριτική ή απορρίπτουν την ΕΕ και το ευρώ, αναζητούν άλλες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες κινούμενοι εντός των καπιταλιστικών τειχών.

Τα παζάρια που θα ακολουθήσουν για την επόμενη μέρα, μπορεί να καταλήξουν σε νέες προσωρινές συμφωνίες της ΕΕ με τη Βρετανία. Το σίγουρο είναι πως σε κάθε περίπτωση, όσο παραμένει η καπιταλιστική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής κι η αστική εξουσία, η όποια εξέλιξη θα συνοδευτεί με νέες βαριές θυσίες για τις εργατικές-λαϊκές δυνάμεις.

Το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος εκθέτει τις δυνάμεις, που όλα τα προηγούμενα χρόνια εκθείαζαν τη συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ, παρουσιάζοντας την ως μια ανεπίστρεπτη διαδικασία ή έσπερναν αυταπάτες περί ανάγκης για «περισσότερη Ευρώπη της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης». Εκθέτει κι εκείνες τις δυνάμεις που θεωρούν το εθνικό νόμισμα ως πανάκεια για τη λαϊκή ευημερία. Η Βρετανία της στερλίνας έπαιρνε τα ίδια αντεργατικά - αντιλαϊκά μέτρα, όπως οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης. Τα ίδια μέτρα θα συνεχίσει να παίρνει κι εκτός ΕΕ, αφού αυτά τα επιβάλλει η ανάγκη της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των δικών της μονοπωλίων.

Η ΕΕ ήταν και είναι μια συμμαχία των μονοπωλίων της Ευρώπης, με στόχο την εκμεταλευση των εργαζομένων και την καταλήστευση άλλων λαών. Δεν ήταν, ούτε θα είναι αιώνια, όπως δεν ήταν αιώνιες άλλες αντίστοιχες συμμαχίες στο παρελθόν. Η ανισομετρία κι ο ανταγωνισμός αργά ή γρήγορα φέρνουν στην επιφάνεια αντιθέσεις, που δεν είναι πλέον εφικτό να γεφυρωθούν.

Σήμερα είναι μονόδρομος και αναγκαίες η καταδίκη της ΕΕ, η πάλη για την αποδέσμευση της Ελλάδας και κάθε χώρας από αυτή και  πρέπει να συνδεθούν με την ανάγκη ανατροπής της καπιταλιστικής οικονομίας και της εξουσίας του κεφαλαίου για να είναι αποτελεσματικές προς όφελος του λαού.

Οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και ανταγωνισμοί οξύνονται  σε όλο τον κόσμο. Γενικεύονται οι πολεμικές συγκρούσεις στη Συρία, ενώ ετοιμάζονται νέες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στη Λιβύη και σε άλλες χώρες  από το ΝΑΤΟ. Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συμμετέχει ενεργά σε αυτούς σχεδιασμούς για λογαριασμό του κεφαλαίου που επιδιώκει μερίδιο από τη μοιρασιά της λείας. Επικίνδυνη εξέλιξη είναι η πρόσκληση και η παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο με πρόσχημα το προσφυγικό.

Σε αυτά τα πλαίσια η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνεχίζει στον ίδιο δρόμο που χάραξαν ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, στηρίζοντας με όλους τους τρόπους την ανταγωνιστικότητα των μονοπωλίων, κάνοντας τη «βρώμικη» δουλειά., που άφησαν στην μέση οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Η «δίκαιη ανάπτυξη» που τάζει είναι ο μύθος που κρύβει την οδυνηρή πραγματικότητα για την εργατική τάξη και το λαό. Η καπιταλιστική ανάπτυξη και η ανάκαμψη θα προχωρήσουν πάνω στην κατεδάφιση των εργατικών-λαϊκών δικαιωμάτων, στην ένταση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, στην ένταση της αντιλαϊκής επίθεσης. Είναι ψευδές ότι από την ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας και των κερδών θα ωφεληθούν και οι εργαζόμενοι. Μια σειρά δυναμικοί κλάδοι, όπως ο τουρισμός το αποδεικνύουν καθημερινά.

Το γεγονός ότι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι (Μαρινοπουλος, Ηλεκτρονικη, Ledra κ.α) προστίθονται στη λίστα των υπό πτώχευση εταιρειών αποδεικνύει ότι η επιστροφή στην ανάπτυξη περνάει μέσα από πτωχεύσεις, συγχωνεύσεις, εξαγορές εταιρειών, με μόνιμα θύματα τους εργαζόμενους. Εκθέτει την κυβέρνηση και όλες εκείνες τις δυνάμεις, που τα προηγούμενα χρόνια υπεράσπιζαν τα κέρδη των επιχειρήσεων και συκοφαντούσαν τους εργατικούς αγώνες, τις απεργίες, την ταξική πάλη, ότι αυτά κλείνουν τις επιχειρήσεις και αυξάνουν την ανεργία.

Μετά το νόμο-λαιμητόμο για το ασφαλιστικό και την παράδοση της πρώτης κατοικίας της λαϊκής οικογένειας στα funds και τις νέες φοροαπαλλαγές σε βιομηχάνους-εφοπλιστές-μεγαλοεργοδοσία. Κυβέρνηση - ΣΕΒ - ΕΕ στρώνουν το έδαφος της επόμενης λεηλασίας - οι εργαζόμενοι και αυτοαπασχολούμενοι να προετοιμαστούμε για αγωνιστική απάντηση και αντεπίθεση στη νέα επίθεση που σχεδιάζουν κυβέρνηση-δανειστές ύστερα από τις απαιτήσεις των μεγάλων επιχειρηματικών ομιλών.

Η αντεργατική ατζέντα τους, περιλαμβάνει μακριά λίστα νέων ανατροπών. Νέα μείωση του κατώτατου μισθού. Πλήρη απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων. Γενικευμένη ευελιξία στις εργασιακές σχέσεις.  Συνδικαλιστικό νόμο που θα περιορίζει τη συνδικαλιστική δράση, στο δικαίωμα στην απεργία.

Τα μνημόνια διαρκείας και όλα τα μέτρα είναι σταθερές απαιτήσεις των επιχειρηματικών ομίλων, τα εργαλεία που γίνονται νόμοι για να προστατεύουν και να πολλαπλασιάζουν την κερδοφορία τους. Η ΕΕ δεν αλλάζει, δεν μπορεί να γίνει καλύτερη. Τα μέτρα που χτυπούν τις συλλογικές συμβάσεις, τους μισθούς, η καρατόμηση ασφαλιστικών δικαιωμάτων και συντάξεων είναι οι απαραίτητοι όροι για την ανάκαμψη του κεφαλαίου, είναι ο μαγνήτης για τις επενδύσεις, για την κερδοφορία των λίγων, των επιχειρηματικών ομίλων.

Η ΕΕ δεν αλλάζει, δεν μπορεί να γίνει καλύτερη. Οι εξελίξεις στη Γαλλία, οι μεγάλες εργατικές κινητοποιήσεις και ο αυταρχισμός της Γαλλικής κυβέρνησης  αποκαλύπτουν ποιος είναι ο «αέρας αλλαγής» στην ΕΕ.

Οι ανάγκες μας δεν ταυτίζονται με τους στόχους για ανταγωνιστικότητα, κερδοφορία, για την ανάκαμψη των κερδών τους. Δεν χάσαμε όλοι από τα μέτρα για τους μισθούς, το ασφαλιστικό. Την ώρα που κάθε εργαζόμενος και αυτοαπασχολούμενος ματώνει από τη φοροεπιδρομή, το κεφάλαιο απολαμβάνει κέρδη, νέες φοροαπαλλαγές και τροφοδοσία με ζεστό χρήμα και τζάμπα εργασία από κάθε είδους προγράμματα, αναπτυξιακό νόμο κλπ.