Διακύρηξη Πανεπιστημονικής


8SEL_PANEPIST_OIKONOMOLOGOI_low

Συνδεδεμένοι χρήστες
Έχουμε 91 επισκέπτες συνδεδεμένους

PostHeaderIcon ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΕΠΑΝΑΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΗΣ "ΕΝΩΜΕΝΗΣ ΚΛΩΣΤΟΫΦΑΝΤΟΥΡΓΙΑΣ"

 

Από το Ριζοσπάστη

 

Παιχνίδια στις πλάτες των απολυμένων από κυβέρνηση και επιχειρηματικά συμφέροντα

Τους ζητούν να ρίξουν στην πυρά τις διεκδικήσεις για δεδουλευμένα και αποζημιώσεις, για να βγάλουν τα δικά τους σπασμένα τα νέα αφεντικά

Με δημοσίευμά της, η «Αυγή» επανήλθε στο ζήτημα της (μερικής) επαναλειτουργίας της «Ενωμένης Κλωστοϋφαντουργίας» (ΕΝ.ΚΛΩ.), διαπιστώνοντας ότι «η προσπάθεια των εργαζομένων της ΕΝ.ΚΛΩ. να πάρουν το εργοστάσιο στα χέρια τους και να γίνουν το τρίτο αυτοοργανωμένο εγχείρημα μετά τη ΒΙΟΜΕ και τους Ρομπέν του Ξύλου που βάζει μπρος τις μηχανές (...) προσκρούει στην πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης και των τραπεζών, αλλά και στα συμφέροντα του εγχώριου βιομηχανικού λόμπι».

Εκτός από τις διαπιστώσεις που κάνει η «Αυγή» στο δημοσίευμά της, ξεχωριστό ενδιαφέρον έχουν τα στοιχεία που δίνει για το σχέδιο επαναλειτουργίας της επιχείρησης, η οποία «αποτελούσε το μεγαλύτερο κλωστοϋφαντουργικό όμιλο στη χώρα με 17 μονάδες και το 2005 είχε 200 εκατομμύρια ευρώ τζίρο».

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, «διοικητικοί υπάλληλοι, τεχνικοί και άλλοι εργαζόμενοι είναι μαζί και κατάρτισαν σχέδιο για να μπορέσει η εταιρεία να γίνει βιώσιμη, χωρίς να χρειάζεται δανεισμούς ξανά και ξανά». Ολοι αυτοί, ισχυρίζεται η «Αυγή», αφού πρότειναν στις τράπεζες να βρουν επενδυτή, πριν ο όμιλος κηρύξει πτώχευση το 2012, και αφού κινήθηκαν οι ίδιοι για την εξεύρεση επενδυτικού fund που θα αναλάβει την επιχείρηση, βρέθηκαν άνεργοι και ξεκρέμαστοι, με τα ανείσπρακτα δεδουλευμένα και τις άλλες οφειλές της εργοδοσίας να ξεπερνούν σήμερα τα 36 εκατ. ευρώ.

Αντίστοιχα μεγάλα είναι τα φέσια που άφησε ο όμιλος στο κράτος και στους πιστωτές του. Ενδεικτικά, χρωστάει 190 εκατ. ευρώ στις τράπεζες, 40 εκατ. ευρώ στο ΙΚΑ, άλλα τόσα στο ελληνικό Δημόσιο. Οι συνολικές οφειλές της πτωχευμένης εταιρείας φτάνουν σήμερα τα 315 εκατ. ευρώ, αν συμπεριληφθούν και τα χρέη προς τρίτους. Ολοι αυτοί περιμένουν να πληρωθούν από τους πλειστηριασμούς των περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας, οι οποίοι, με ΠΝΠ της κυβέρνησης, πήραν αναβολή για ένα εξάμηνο, μέχρι τις 30/6/2016.

Εξόφθαλμη αβάντα από την κυβέρνηση

Σύμφωνα με την «Αυγή», η παρέμβαση της κυβέρνησης έγινε αφενός επειδή προέβλεπε ότι το τίμημα της εκποίησης θα ήταν ιδιαίτερα μικρό (10% της πραγματικής αξίας) λόγω της κρίσης και τα χρήματα δεν θα έφταναν για την αποζημίωση των εργαζομένων και αφετέρου για να δοθεί επιπλέον χρόνος σε όσους κινούν το εγχείρημα της επαναλειτουργίας, με τον τρόπο που θα περιγράψουμε πιο κάτω.

Σε κάθε περίπτωση, είναι εξόφθαλμη η στήριξη της κυβέρνησης σ' αυτή την πρωτοβουλία, την οποία άλλωστε σκοπεύει να συνδράμει και με νόμο, για το καθεστώς της επαναλειτουργίας κλειστών εργοστασίων στο πλαίσιο μιας «αλληλέγγυας» και «κοινωνικής οικονομίας».

Οπως διαβάζουμε στην «Αυγή», «η κυβέρνηση εμφανίζεται αποφασισμένη να ανοίξει την ΕΝ.ΚΛΩ. και να κάνει πράξη κάτι που δεν θα έκανε καμία άλλη κυβέρνηση. Στις 12 Απριλίου ανακοινώθηκε από τη Γραμματεία Συντονισμού της κυβέρνησης (υπουργός Αλ. Φλαμπουράρης) η δημιουργία εννεαμελούς ομάδας εφτά επιστημονικών συμβούλων πέντε συναρμοδίων υπουργείων, καθώς και δυο εμπειρογνωμόνων, με στόχο την "αξιολόγηση και την τελική διαμόρφωση του επιχειρησιακού σχεδίου για την επαναλειτουργία εγκαταστάσεων της υπό πτώχευση "ΕΝ.ΚΛΩ. ΑΕ"».

Σύμφωνα με την «Αυγή», «η πρώτη εκτίμηση της ομάδας εργασίας είναι θετική για την πρόταση των εργαζομένων και εκφράζεται η βούληση απ' όλες τις πλευρές να εξαντληθούν όλες οι δυνατότητες ώστε να δοθεί λύση». Σημειώνουμε, πάντως, ότι η παρέμβαση της κυβέρνησης προκάλεσε την ενεργοποίηση της Επιτροπής Ανταγωνισμού της ΕΕ, η οποία έχει ξεκινήσει προδικαστική διαδικασία για την ΠΝΠ που αναστέλλει τους πλειστηριασμούς.

Δανεικά κι αγύριστα τα δεδουλευμένα

Πάμε τώρα να δούμε την πρόταση αυτής της «ομάδας πρωτοβουλίας», που κινείται για την επαναλειτουργία ορισμένων (όχι όλων) από τα εργοστάσια της ΕΝ.ΚΛΩ. Σύμφωνα με την «Αυγή», «οι εργαζόμενοι προσπαθούν να βγουν μπροστά και δείχνουν διατεθειμένοι να θυσιάσουν δεδουλευμένα». Ποιοι και πόσοι εργαζόμενοι αποποιούνται τα δεδουλευμένα τους και στηρίζουν το εγχείρημα, δεν μας λέει η εφημερίδα. Ισως επειδή στην πρωτοβουλία αυτή συμμετέχουν αρκετά από τα πρώην διευθυντικά στελέχη της ΕΝ.ΚΛΩ.

Σημειώνουμε, εξάλλου, ότι το ενδιαφέρον τους για την ανεύρεση επενδυτή ξεκίνησε πριν πτωχεύσει η εταιρεία, την περίοδο που ο Λαναράς χρησιμοποιούσε την αγωνία των εργαζομένων ως μέσο πίεσης για να αποσπάσει στήριξη και δάνεια από τράπεζες και κράτος. Τώρα, σύμφωνα με την «Αυγή», «οι εργαζόμενοι προτείνουν στους πιστωτές, αντί να κυνηγούν οφειλές που δεν θα τους δοθούν ποτέ, το χρέος να γίνει κεφάλαιο. Αντί δηλαδή να εκποιούνται περιουσιακά στοιχεία κοψοχρονιά, να ξεκινήσει η υλοποίηση ολοκληρωμένου επιχειρησιακού πλάνου που έχει καταρτιστεί από τους ίδιους και το οποίο παράλληλα θα συμβάλει στη μείωση της ανεργίας».

Το επιχειρησιακό πλάνο που υποτίθεται ότι κατάρτισαν οι εργαζόμενοι, προβλέπει να μετατραπούν σε μετοχικό κεφάλαιο οι ανείσπρακτες οφειλές της πρώην εργοδοσίας και έτσι, εργαζόμενοι και πιστωτές να αποτελέσουν τους νέους μετόχους - ιδιοκτήτες της νέας επιχείρησης. Αν κάποιοι δικαιούνται να τρίβουν τα χέρια τους από μια τέτοια εξέλιξη, αυτοί είναι οι πρώην ιδιοκτήτες της επιχείρησης, οι οποίοι μονομιάς απαλλάσσονται από κάθε ευθύνη απέναντι στους εργαζόμενους.

«Προίκα» στους πιστωτές τα εργοστάσια

Το σχέδιο προβλέπει ακόμα να λειτουργήσουν τρεις από τις 17 μονάδες της πρώην ΕΝ. ΚΛΩ, δύο στην Κομοτηνή και μία στη Νάουσα, με τη φιλοδοξία να απασχολήσουν σε πρώτη φάση 350 εργαζόμενους και 700 σε βάθος πενταετίας. Οι εμπνευστές του σχεδίου έχουν λύσεις για όλα, ακόμα και για το πρόστιμο ύψους 35 εκατ. ευρώ που επέβαλε η ΕΕ στο ελληνικό Δημόσιο, για παλιότερα δάνεια και ρυθμίσεις οφειλών προς το ΙΚΑ, που κρίθηκε ότι στρεβλώνουν τον ανταγωνισμό.

Τώρα, η ομάδα πρωτοβουλίας προτείνει να παραχωρηθούν τα 14 εργοστάσια από τα 17 έναντι των ζημιών που έχουν υποστεί οι πιστωτές, τα οποία συνολικά, μαζί με τον εξοπλισμό τους, υπολογίζεται ότι αξίζουν 150 εκατ. ευρώ. Με αυτά τα λεφτά προτείνουν να καλυφθεί το πρόστιμο και μέρος των απαιτήσεων που έχουν οι άλλοι πιστωτές, στους οποίους μάλιστα προτείνεται να είναι οι πλειοψηφούντες μέτοχοι στο νέο εταιρικό σχήμα. Από την πλευρά τους, οι εργαζόμενοι δηλώνουν διατεθειμένοι να συμμετέχουν στο μετοχικό κεφάλαιο με τα 27 από τα 35 εκατ. ευρώ που τους οφείλει η παλιά τους εργοδοσία.

Επομένως, αυτό που λέει η «Αυγή», ότι οι εργαζόμενοι «προσπαθούν να πάρουν το εργοστάσιο στα χέρια τους», καμιά σχέση δεν έχει με την πραγματικότητα. Αυτό που προτείνει η «ομάδα πρωτοβουλίας», είναι να κεφαλαιοποιηθούν όλες οι οφειλές της πρώην εργοδοσίας και με βάση αυτή την αναλογία να συμμετέχουν εργαζόμενοι και πιστωτές στο νέο εταιρικό σχήμα. Ετσι, οι εργαζόμενοι από τη μια απεμπολούν κάθε προσδοκία να εισπράξουν έστω και ένα μέρος από τα δεδουλευμένα τους και από την άλλη αποκτούν καινούρια αφεντικά, τις τράπεζες και τους άλλους πιστωτές του Λαναρά, που θα πλειοψηφούν συντριπτικά στο νέο μετοχικό κεφάλαιο.

Κριτήριο κάθε επένδυσης είναι το κέρδος

Είναι, επίσης, καθαρό ότι οι πιστωτές της πρώην ΕΝ.ΚΛΩ. δεν πρόκειται να αποδεχτούν μια τέτοια λύση, αν δεν τους διασφαλίζει κέρδη μεγαλύτερα από τις οφειλές που φιλοδοξούν να εισπράξουν. Ούτε αυτό, όμως, είναι αρκετό. Επιπλέον όρος για τη συμμετοχή τους είναι να διαβλέπουν υψηλή απόδοση των κεφαλαίων που θα επενδύσουν με τη μορφή της κεφαλαιοποίησης των οφειλών, δηλαδή να βλέπουν μεγάλα περιθώρια κέρδους σ' αυτή τους την επένδυση.

Αυτό είναι το βασικό κριτήριο για να επενδύσουν οι καπιταλιστές και για μια τέτοια επένδυση μιλάμε στην περίπτωση της επαναλειτουργίας της ΕΝ.ΚΛΩ. Καμιά τράπεζα και κανένας πιστωτής του Λαναρά δεν πρόκειται να απεμπολήσει τις οικονομικές απαιτήσεις του από την πρώην ΕΝ.ΚΛΩ. «για την ψυχή της μάνας του», πόσο μάλλον για να ξαναβρούν δουλειά μερικές εκατοντάδες από τους χιλιάδες απολυμένους του παλιού ομίλου.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πολλοί από τους εμπλεκόμενους και κυρίως οι τράπεζες δεν καλοβλέπουν το σχέδιο της «ομάδας πρωτοβουλίας», όσο κι αν η «Αυγή» τις εγκαλεί ότι δυσκολεύουν το εγχείρημα, παρά το γεγονός ότι ...ανακεφαλαιοποιήθηκαν με λεφτά του λαού. Αυτός, όμως, είναι και ο λόγος για τον οποίο άλλες μερίδες του κεφαλαίου θεωρούν προς το συμφέρον τους να μην ευοδώσει το σχέδιο, καθώς στο πλαίσιο του ανταγωνισμού στον κλάδο της κλωστοϋφαντουργίας και διακλαδικά, «το βιομηχανικό λόμπι δεν βλέπει θετικά την επαναλειτουργία των κλωστηρίων, με το επιχείρημα ότι θα βλάψει τον ανταγωνισμό η εκκίνηση εταιρείας όπου έχει συμφέροντα και το κράτος», όπως παρατηρεί η «Αυγή».

Από εκεί και πέρα, ακόμα κι αν πάρουν μπροστά οι μηχανές, η νέα εργοδοσία δεν θα δυσκολευτεί να επιβάλει όρους γαλέρας στα εργοστάσια, για τον επιπλέον λόγο ότι θα απευθύνεται σε εργαζόμενους έτοιμους να δεχτούν να δουλέψουν ακόμα και τζάμπα, για να «πάει καλά» η επιχείρηση στην οποία και οι ίδιοι κατέχουν μετοχές.

Η πραγματικότητα με το κεφάλι κάτω

Η «Αυγή», βέβαια, παρουσιάζει την πραγματικότητα όπως βολεύει την κυβέρνηση και φτάνει σε δυο αράδες να καταργεί ακόμα και νομοτέλειες του καπιταλισμού. Οπως μας πληροφορεί η εφημερίδα, το κέρδος για τους νέους μετόχους είναι εγγυημένο, επειδή «θα παράγονται προϊόντα με βάση τις ανάγκες της αγοράς και όχι τυχαία, όπως γινόταν στο παρελθόν, για να μπορεί η διοίκηση Λαναρά να εξασφαλίζει δανειοδοτήσεις, όπως καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι».

Αλήθεια, όμως, ποιος καπιταλιστής δεν παίρνει υπόψη του στην παραγωγή τις «ανάγκες τις αγοράς»; Και γιατί οι ανταγωνιστές της νέας ΕΝ.ΚΛΩ. θα σταματήσουν τώρα να κάνουν το ίδιο; Στη διαδικασία της διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου, ο κάθε ξεχωριστός καπιταλιστής προσπαθεί να κυριαρχήσει έναντι των ανταγωνιστών του και να καλύψει αυτός τις «ανάγκες της αγοράς», για να αυξήσει την κερδοφορία του.

Γι' αυτό η παραγωγή στον καπιταλισμό είναι άναρχη, είτε την εξετάσει κανείς σ' ένα μεμονωμένο κλάδο, είτε στο σύνολο της οικονομίας. Από 'δω προκύπτουν και οι κρίσεις του καπιταλισμού, που είναι κρίσεις υπερπαραγωγής προϊόντων και υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου. Μόνο η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και ο κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας, που θα γίνεται με κριτήριο τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες και όχι το καπιταλιστικό κέρδος, μπορεί να εξαλείψει την αναρχία στην παραγωγή, να εξασφαλίσει μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους.

Τελευταία Ενημέρωση (Πέμπτη, 26 Μάιος 2016 10:20)