Διακύρηξη Πανεπιστημονικής


8SEL_PANEPIST_OIKONOMOLOGOI_low

Συνδεδεμένοι χρήστες
Έχουμε 78 επισκέπτες συνδεδεμένους

PostHeaderIcon Διακήρυξη 2013

Σ Τ Ι Σ 1 5 Δ Ε Κ Ε Μ Β Ρ Η  Ψ Η Φ Ι Ζ Ο Υ Μ Ε - Δ Υ Ν Α Μ Ω Ν Ο Υ Μ Ε

ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΩΝ 

H Δημοκρατική Πανεπιστημονική Κίνηση Οικονομολόγων (ΔΠΚ-Ο) καλεί τους οικονομολόγους, μισθωτούς, μικρούς αυτοαπασχολούμενους επαγγελματίες, τους άνεργους και τους νέους οικονομολόγους:

Να ξεπεράσουν φόβους και απογοήτευση, να οργανωθούν και να αντιπαλέψουν αποφασιστικά την ολομέτωπη επίθεση που δέχονται από το μεγάλο κεφάλαιο και την  Ευρωπαϊκή Ένωση (E.E.), την συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, με τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις. Ο νέος «εθνικός στόχος» για το «πρωτογενές πλεόνασμα» σημαίνει τσάκισμα του λαού, νέες περικοπές για Παιδεία-Υγεία-Πρόνοια, ακόμα μεγαλύτερη φοροληστεία σε βάρος του λαού, προκειμένου να εξασφαλιστούν πόροι και νέες ενισχύσεις στους μονοπωλιακούς ομίλους.

Να γυρίσουν την πλάτη στο νέο διπολισμό που στήνεται με πυρήνες, από τη μια με την ΝΔ και από την άλλη με τον ΣΥΡΙΖΑ στο ρόλο του «νέου» ΠΑΣΟΚ. Η αντιπαράθεση τους κινείται εντός των τειχών και δεν έχει να κάνει με τις αγωνίες των ανέργων, των νέων, των μισθωτών και των αυτοαπασχολούμενων. Η αντιπαράθεση τους για τα διαφορετικά μείγματα διαχείρισης αφορά τη σωτηρία της καπιταλιστικής οικονομίας, γίνεται για το ποια μερίδα μονοπωλιακών ομίλων θα βγει πιο ενισχυμένη από την κρίση! Διαγκωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος είναι ικανότερος «διαπραγματευτής» και «επαναδιαπραγματευτής» των δανειακών συμβάσεων προς όφελος του κεφαλαίου.

Να καταδικάσουν και να απομονώσουν την εγκληματική ναζιστική οργάνωση της «Χρυσής Αυγής», τον πρόθυμο υπηρέτη των καπιταλιστικών ομίλων που δρα κατά παραγγελία των αφεντικών της και στρέφει τα δολοφονικά όπλα της ενάντια στο εργατικό-λαϊκό κίνημα!

Να ενισχύσουν αποφασιστικά τη Δημοκρατική Πανεπιστημονική Κίνηση Οικονομολόγων (ΔΠΚ-Ο). Η ψήφος στην ΔΠΚ-Ο συμβάλλει στην πραγματική καταδίκη της αντιλαϊκής πολιτικής ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Αποφασιστική ενίσχυση της ΔΠΚ-Ο σημαίνει ενίσχυση του οργανωμένου αγώνα για ριζικές αλλαγές στην οικονομία και στην εξουσία, για διεκδίκηση καλύτερης ζωής και ανάπτυξης που θα υπηρετεί τα λαϊκά συμφέροντα!

Η δράση της ΔΠΚ-Ο δεν περιορίστηκε στα στενά πλαίσια των οργάνων του Ο.Ε.Ε.:

Αποκάλυψε την αντιλαϊκή πολιτική και προειδοποίησε για τις αντιδραστικές επιλογές του Ο.Ε.Ε., που συνέβαλλαν στην υλοποίηση των αντιλαϊκών μέτρων της κυβέρνησης και της Ε.Ε.

Αρνήθηκε τη συνδιαλλαγή της συμμετοχής στα προεδρεία της Κεντρικής Διοίκησης και τις αμειβόμενες επιτροπές.

Πρωτοστάτησε στην πάλη με τις ταξικές δυνάμεις στο εργατικό κίνημα που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ και τις αγωνιστικές  δυνάμεις στους ΕΒΕ με την ΠΑΣΕΒΕ.

Στήριξε τις κινητοποιήσεις που οργάνωσαν τα σωματεία των λογιστών. Υπερασπίστηκε τους συνάδελφους που αντιμετώπισαν την εργοδοτική τρομοκρατία γιατί συμμετείχαν σε κινητοποιήσεις.

Κατάγγειλε και αντιτάχθηκε στις απολύσεις σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

Αποκάλυψε τα αίτια και το χαρακτήρα της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, πρόβαλε το αίτημα να πληρώσει το κεφάλαιο και όχι ο λαός.

Προώθησε θέσεις αμφισβήτησης του αντιλαϊκού μονόδρομου για τις ανάγκες του κεφαλαίου.

ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΠΕΙΡΑ - ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΒΓΟΥΝ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΠΑΛΗ ΚΑΙ ΣΤΗ ΛΑΪΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ Η ΔΙΕΞΟΔΟΣ

Η αντιλαϊκή επίθεση θα συνεχιστεί! Αποτελεί εφαρμογή της αντιλαϊκής στρατηγικής της Λισσαβόνας, το στρατηγικό σχέδιο με στόχο την αναβάθμιση της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλιακών ομίλων της Ε.Ε.

Το δημόσιο χρέος, τα ελλείμματα και η κρίση αποτέλεσαν το πρόσχημα για να επιταχυνθεί η επιβολή των αντιλαϊκών μέτρων, που είχαν αποφασιστεί στα όργανα των ιμπεριαλιστικών οργανισμών (Ε.Ε., Παγκόσμια Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) πρίν την εκδήλωση της καπιταλιστικής κρίσης! Ζούμε πλέον τις τραγικές συνέπειες στη ζωή μας, προκειμένου να σωθεί η κερδοφορία των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων:

-Στα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα.

-Στην υποβάθμιση των πτυχίων και την αποσύνδεσή τους από τα επαγγελματικά δικαιώματα.

-Στο εισόδημά με την κατάργηση όποιων μισθολογικών δικαιωμάτων στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα.

ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΚΑ!
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ!

Μοχλός αυτής της πολιτικής είναι και τα Μνημόνια. Αυτά τα μέτρα θα συνεχιστούν και θα προστεθούν νέα στη φάση της ανάκαμψης- όταν αυτή έλθει-που θα είναι αναιμική και θα τη διαδεχτεί νέα κρίση.

Τα μέτρα αυτά αυξάνουν το βαθμό εκμετάλλευσης των εργαζομένων, επιταχύνουν τη συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου. Είναι ένα σύνολο μέτρων από ιδιωτικοποιήσεις, την «απελευθέρωση» τομέων στρατηγικής σημασίας, την κατάργηση των εργασιακών σχέσεων μόνιμης-πλήρους απασχόλησης, την παραπέρα εμπορευματοποίηση των κοινωνικών αναγκών. Αντίπαλος μας δεν είναι τα μνημόνια, είναι οι μονοπωλιακοί όμιλοι και οι στρατηγικές τους επιλογές.

Η πολιτική αυτή δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Η ίδια πολιτική ακολουθείται σε ολόκληρη την Ευρώπη, εντός και εκτός Ευρωζώνης, με ή χωρίς μνημόνιο, με ή χωρίς υψηλό δημόσιο χρέος, με ή χωρίς κρίση. Αναδεικνύει το διαχρονικό χαρακτήρα αυτής της επίθεσης η οποία απαντά στις ανάγκες των μονοπωλιακών ομίλων της Ε.Ε. στον ανταγωνισμό με τα υπόλοιπα ιμπεριαλιστικά κέντρα.

Επιβεβαιώνεται συνεχώς ότι:

ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΕΦΕΡΑΝ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ
ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ!

Ο καπιταλισμός γεννά τις κρίσεις, την ανεργία και την φτώχεια, τους πολέμους και τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις! Η πιο ενεργή συμμετοχή της χώρας μας στην μοιρασιά των Υδρογονανθράκων και των αγωγών, οι διαπραγματεύσεις για την ΑΟΖ και οι πρόσφατες συμφωνίες με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ εμπλέκουν την Ελλάδα πιο βαθιά στο κουβάρι των αντιθέσεων και των ανταγωνισμών των μονοπωλιακών ομίλων. Οι εξελίξεις δημιουργούν νέους κινδύνους για συμμετοχή της χώρας σε νέους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Οι εργαζόμενοι και ο λαός δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα!

Η καπιταλιστική οικονομική κρίση είναι αποτέλεσμα της καπιταλιστικής ανάπτυξης, είναι κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου. Η αιτία βρίσκεται στον ίδιο τον καπιταλισμό, στην βασική αντίθεση που τον διαπερνά: της καπιταλιστικής ιδιοποίησης των αποτελεσμάτων της παραγωγής από τη μια και του κοινωνικού χαρακτήρα της παραγωγής από την άλλη! Για αυτό το λόγο συμβαδίζουν, ο καπιταλισμός με τη βαρβαρότητα και τα κέρδη με την λαϊκή εξαθλίωση. Θεωρίες, όπως αυτές που παρουσιάζουν τον «καζινοκαπιταλισμό» ή την «κρίση χρέους» σαν αιτίες της κρίσης, όχι μόνο συγκαλύπτουν την αλήθεια αλλά είναι βολικές για όσους πλασάρουν την αυταπάτη  μιας δήθεν πιο ανθρώπινης διαχείρισης της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Η πραγματική αντίθεση που κυριαρχεί στην οικονομία και στην κοινωνία είναι η αντίθεση ανάμεσα στα μονοπώλια και τα συμφέροντα του κεφαλαίου από τη μια και την εργατική τάξη από την άλλη.

Είναι ψευδεπίγραφη η αντίθεση ανάμεσα σε «αντιμνημονιακές» δυνάμεις και μη. Συγκαλύπτει τις αιτίες, αφήνει άθικτο τον πυρήνα της στρατηγικής του κεφαλαίου και της αντιλαϊκής πολιτικής.

ΤΟ Ο.Ε.Ε. ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΕΠΙΔΕΙΝΩΣΗΣ ΤΗΣ ΘΕΣΗΣ ΜΑΣ 

Το Ο.Ε.Ε. συμμετέχει ενεργά στην υλοποίηση της αντιλαϊκής πολιτικής:

- Στα εργασιακά και επαγγελματικά δικαιώματα και κατακτήσεις

Οι αλλεπάλληλες αλλαγές στις διατάξεις για το επάγγελμα λογιστή-φοροτέχνη ήταν άμεσα συνδεδεμένες με την λεγόμενη «απελευθέρωση» του επαγγέλματος. Συνέβαλλαν στη νομιμοποίηση πλέον του δικαιώματος να ελέγχουν το επάγγελμα μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι. Είναι η φυσική εξέλιξη της πολυκατηγοριοποίησης που πρόβλεπαν προηγούμενοι νόμοι και έτυχαν της στήριξης της συντριπτικής πλειοψηφίας στην Κ.Δ. του Ο.Ε.Ε. Κερδισμένες θα είναι οι μεγάλες εταιρίες που συγκεντρώνουν την αγορά. Αντίθετα διευρύνεται η στρατιά των πτυχιούχων που θα αναγκάζονται να δουλεύουν με χειρότερους όρους και ανύπαρκτα επαγγελματικά δικαιώματα.

Η συντριπτική πλειοψηφία των παρατάξεων στο Ο.Ε.Ε. συνέβαλλε ουσιαστικά στην υπονόμευση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας στον κλάδο λογιστών-φοροτεχνικών. Συνέδραμε καθοριστικά να υποκατασταθεί από το Ο.Ε.Ε., σαν αυτόκλητος εκπρόσωπος, το οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα, σε βάρος των εργαζομένων οικονομολόγων και ενάντια στις διεκδικήσεις της Πανελληνίας Ομοσπονδίας Λογιστών.

Η συντριπτική πλειοψηφία στην Κ.Δ. αποδέχτηκε το ν. 3842/2010 που θεσμοθετεί την «πιστοποίηση» και την «ηλεκτρονική» υπογραφή, συμβάλλει καθοριστικά στην εντατικοποίηση της εργασίας, στην ποινικοποίηση του επαγγέλματος, στη μετακύλιση των ευθυνών εργοδοσίας και κράτους στον εργαζόμενο επαγγελματία.

Προωθεί με κάθε τρόπο την καθιέρωση της «πιστοποίησης» και τη θεσμοθέτηση του Ο.Ε.Ε. ως φορέα διαπίστευσης-πιστοποίησης των Φοροτεχνών-Λογιστών. Αποδέχθηκε τη λογική των αλλεπάλληλων διαδικασιών αξιολόγησης. Χθες οι εξετάσεις «αναβάθμισης», οι οποίες καταργήθηκαν με τους αγώνες μας, σήμερα τα σεμινάρια «αξιολόγησης», από αύριο η «πιστοποίηση» και η «δια βίου μάθηση». Με την «πιστοποίηση» διευκολύνεται η συγκέντρωση των φοροτεχνικών και λογιστικών εργασιών σε μεγάλες λογιστικές συμβουλευτικές επιχειρήσεις, θυγατρικές τραπεζών και ελεγκτικών εταιριών.

- Στα Ασφαλιστικά Δικαιώματα

Η δημιουργία και η λειτουργία του ΕΤΑΟ συνέβαλλε στην αποδοχή στη συνείδηση των εργαζόμενων οικονομολόγων της υπονόμευσης και της κατεδάφισης του δημόσιου χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης. Πρόκειται για ιδιωτική ασφάλιση, ένα αμοιβαίο κεφάλαιο το οποίο «τζογάρει» τα χρήματα των μελών του σε διάφορα χρηματοπιστωτικά προϊόντα. Παρά το «πάγωμά» του ύστερα από αγώνες που πρωτοστάτησε η ΔΠΚ-Ο, επανέρχεται στο προσκήνιο, εξαιτίας της συνεχούς επίθεσης στα ασφαλιστικά δικαιώματα.

- Στην Εκπαίδευση

Η πλειοψηφία του Ο.Ε.Ε. νομιμοποιεί τις ανατροπές του δημόσιου ενιαίου δωρεάν χαρακτήρα της Ανώτατης Εκπαίδευσης. Έχει αποδεχτεί όλες τις αλλαγές που οδηγούν στην υποβάθμιση του πτυχίου και στη πλήρη αποσύνδεση του από τα επαγγελματικά δικαιώματα.

ΤΟ Ο.Ε.Ε. ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΣΕ ΠΙΟ ΕΝΕΡΓΟ ΟΡΓΑΝΟ
ΤΩΝ ΜΟΝΟΠΩΛΙΑΚΩΝ ΟΜΙΛΩΝ

Εργαζόμενε, αυτοαπασχολούμενε,
άνεργε και νέε οικονομολόγε,

Το Ο.Ε.Ε. ως σύμβουλος του αστικού κράτους, ως μηχανισμός εξωραϊσμού και αποδοχής του εκμεταλλευτικού συστήματος, αποτελεί εργαλείο ταξικής συνεργασίας και ενσωμάτωσης, όπου καλούνται να συνυπάρχουν μισθωτοί και μικροί αυτοαπασχολούμενοι με μεγαλοστελέχη του κρατικού μηχανισμού και εκπροσώπους του κεφαλαίου.

Μην παρασύρεσαι από τα μεγάλα λόγια! Μας θέλουν στηρίγματα και γρανάζια του καπιταλιστικού συστήματος, που καθημερινά σαπίζει, γεννώντας συνεχώς ανεργία, κρίσεις και πολέμους, την αναρχία και ανισόμετρη ανάπτυξη!

Σκέψου! Ο δρόμος που μας προβάλλουν σαν διέξοδο είναι αυτός που έχουμε χιλιοπερπατήσει. Μια ζωή θυσίες για την καπιταλιστική ανάπτυξη που δήθεν θα φέρει τις «καλύτερες μέρες». Τα ίδια έλεγαν και πριν. Και πράγματι η καπιταλιστική ανάπτυξη κάλπαζε με κρατική στήριξη…καταλήγοντας στην σημερινή κρίση.

Συχνά οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου κραυγάζουν ότι το ΠΑΜΕ και οι εργατικοί-λαϊκοί αγώνες κλείνουν εργοστάσια και επιχειρήσεις δημιουργώντας ανεργία. Λένε συνειδητά ψέματα. Οι καπιταλιστές κλείνουν τα εργοστάσια με κριτήριο το κέρδος, ανεξάρτητα από τις κινητοποιήσεις ή τα δικαιώματα των εργατοϋπαλλήλων.

Μας λένε ότι χρειάζεται «αλλαγή παραγωγικού μοντέλου»! Και παλιότερα παρόμοια έλεγαν. Πρώτα οι «νέες αγορές της Ε.Ε.», μετά οι «νέες τεχνολογίες», οι επενδύσεις σε Βαλκάνια-Μεσόγειο, οι «προοπτικές» του χρηματιστήριου και ύστερα η ΟΝΕ και η «Ολυμπιάδα». Τώρα «εξωστρέφεια», «νέα επιχειρηματικότητα» και «καινοτομία» με αξιοποίηση των ΕΣΠΑ.

Αυτή είναι η καπιταλιστική ανάπτυξη στους κλάδους που εξασφαλίζουν το μεγαλύτερο ποσοστό κέρδους, με καταστροφή ή συρρίκνωση των μη «ικανοποιητικών» για την κερδοφορία. Για τους καπιταλιστές είναι αδιάφορo το αν αξιοποιηθούν όλες οι παραγωγικές δυνάμεις. Αυτή είναι η «υγιής επιχειρηματικότητα» που προβάλλεται από άλλους, όπως και από το ΣΥΡΙΖΑ, σαν πρότυπο  ανάπτυξης.

Σκέψου! Τσακώνονται για το μείγμα διαχείρισης προβάλλοντας κατά καιρούς διάφορα παραδείγματα καπιταλιστικών κρατών. Κανείς όμως δεν απαντά στο γιατί οι χώρες αυτές, που προβάλλονται σαν πρότυπα, ξανακυλιούνται στη φάση της κρίσης ή επιβραδύνεται η ανάπτυξη τους. Κανείς δεν απαντά γιατί οι λαοί αυτών των χωρών είδαν να χειροτερεύει η ζωή τους, παρά την καπιταλιστική ανάπτυξη. Αποφεύγουν να απαντήσουν στο ζήτημα ότι σε καμιά χώρα δεν αποτράπηκε η εκδήλωση κρίσεων της καπιταλιστικής οικονομίας, είτε με περιοριστική είτε με επεκτατική πολιτική, είτε με νεοφιλελεύθερη και ιδιωτικοποιήσεις είτε με κεϋνσιανή και δημόσιες επενδύσεις.

Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ Ο.Ε.Ε ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΑ

Οι κυβερνητικές παρατάξεις ΔΗΚΙΟ και ΠΑΣΚΟ αποτελούν τους μηχανοδηγούς της πορείας του Ο.Ε.Ε. Είναι συνυπεύθυνοι. Νομιμοποιούν και υλοποιούν την εκάστοτε κυβερνητική πολιτική και τα αντιλαϊκά μέτρα. Ακριβώς για αυτό το λόγο ακολουθούν τακτικές εκφυλισμού στα όργανα του Ο.Ε.Ε.

Η ΣΥΝ.ΑΡ.Ο. (ΣΥΡΙΖΑ)-πρώην Σ.Ε.Π.Ο. παίζει το ρόλο της «χρήσιμης δύναμης». Τα προηγούμενα χρόνια στήριξε όλες τις αντιδραστικές αλλαγές μαζί με ΠΑΣΚΟ-ΔΗΚΙΟ στην Κ.Δ. Τώρα καμώνεται «αντιμνημονιακά» ότι τα καταγγέλλει. Με προκάλυμμα τη θολή αντιμνημονιακή ρητορεία, εξωραΐζει την Ε.Ε. Με αλλαγμένο όνομα, ξανασερβίρει τη «μπαγιάτικη σούπα» της «ενότητας της αριστεράς», για να ψαρέψει ψήφους και να αποπροσανατολίσει. Το κάλεσμα τους για «ενότητα» είναι κάλεσμα συμβιβασμού και ενσωμάτωσης. Προετοιμάζοντας το έδαφος για να έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, χαλίφης στη θέση του χαλίφη, επιδιώκει για το Ο.Ε.Ε. να παίξει πιο ενεργό ρόλο στην επεξεργασία των σχεδιασμών που επιδιώκουν κεφάλαιο και Ε.Ε. Καλλιεργεί την αυταπάτη ότι είναι δυνατή μια πιο «ανθρώπινη» διαχείριση του καπιταλισμού, ότι μπορούν να ικανοποιούνται ταυτόχρονα τόσο η καπιταλιστική κερδοφορία, όσο και οι λαϊκές ανάγκες. Συνεργάζονταν μέχρι πρότινος στην ίδια παράταξη με τις δυνάμεις της ΔΗΜΑΡ, του πρώην εταίρου της συγκυβέρνησης, που τώρα συγκρότησαν άλλη παράταξη, τη Δ.ΑΡ.Κ.Ο.

Οι λεγόμενες ανεξάρτητες παρατάξεις, ΑΚΙΟΕ-ΠΟΦΕΕ-ΕΣΚΟ του ΛΑ.Ο.Σ. (πρώην Ε.Π.Ο.), αποτελούν δεκανίκια των κυβερνητικών παρατάξεων, εξωραΐζουν την αντιλαϊκή πολιτική, καλλιεργούν αυταπάτες, δημαγωγούν ότι μπορούν τάχα συντεχνιακά να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα. Στην πραγματικότητα εκφράζουν τα συμφέροντα μεσαίων ή μεγάλων επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στον τομέα των λογιστικών-φοροτεχνικών υπηρεσιών που σε καμιά περίπτωση δεν ταυτίζονται με εκείνα των μισθωτών και μικρών επαγγελματιών. Στις «τάξεις» τους συμμετέχουν μεγαλοεπιχειρηματίες, εφοπλιστές κ.α., αποδεικνύοντας ότι στα λόγια είναι «ανεξάρτητοι» αλλά απόλυτα εξαρτημένοι από το κεφάλαιο.

Αποτελεί αυταπάτη, αν όχι συνειδητή συνενοχή η θέση ότι μπορεί να υπάρξει η όποια κατοχύρωση των εργασιακών και επαγγελματικών δικαιωμάτων, σε συνθήκες γενικευμένης απελευθέρωσης της κίνησης του κεφαλαίου, της αγοράς εργασίας και των υπηρεσιών.

Η Α.Ρ.ΣΥ.Ο., συνεργασία ΑΝΤΑΡΣΥΑ-εθνικιστών του ΕΠΑΜ-Σχέδιο Β΄, συμπληρώνει το σκηνικό. Καλλιεργούν αυταπάτες για το ρόλο του Ο.Ε.Ε., ότι τάχα μπορεί να παίξει φιλολαϊκό ρόλο, εξαντλώντας την «αγωνιστικότητα» τους σε προσφυγές στο ΣτΕ. Είναι αυτές οι δυνάμεις που συνεργάζονται σε άλλους χώρους με δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ, με τον εργοδοτικό-κυβερνητικό συνδικαλισμό, απέναντι στις ταξικές και συνεπείς αγωνιστικές δυνάμεις στο εργατικό-λαϊκό κίνημα. Είναι τόσο «ριζοσπαστικές» οι θέσεις τους…που εύκολα ακούγονται και από χείλια εκπροσώπων του κεφαλαίου ή από εθνικιστικές δυνάμεις (το λεγόμενο ρεύμα του ευρωσκεπτικισμού) σε όλη την Ευρώπη. Στοιχισμένοι πίσω από το ψευτοδίλημμα για το λαό «ευρώ ή δραχμή» αναπαράγουν χιλιοειπωμένες κεϋνσιανές αναλύσεις για την ανασυγκρότηση της καπιταλιστικής οικονομίας, ενός δήθεν πιο ανθρώπινου καπιταλισμού, μέσω της πιο ενεργής παρέμβασης του κράτους και της αύξησης της ρευστότητας στην αγορά. Δεν αφορά το λαό το αν θα μετρά τη φτώχεια του σε ευρώ ή δραχμή! Οι τοποθετήσεις τους δεν διαφέρουν επί της ουσίας από μορφές σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής των δεκαετιών ΄70 και ΄80. Αποφεύγουν, όμως, να απαντήσουν στο βασικό ερώτημα, ποια κοινωνική τάξη θα έχει την εξουσία, σε ποιόν θα ανήκουν τα μέσα παραγωγής και ποιος θα καρπώνεται τον κοινωνικό πλούτο που παράγεται.

ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΩΝ (ΔΠΚ-Ο)

Είναι αδιανόητο να παραιτηθούμε από τα δικαιώματά μας όταν είναι τεράστιος ο πλούτος που παράγουμε εμείς οι εργαζόμενοι, αλλά τον κατασπαράζουν τα μονοπώλια-οι καπιταλιστές παράσιτα.

Σήμερα η επιστήμη και η τεχνολογία παρέχουν απίστευτες δυνατότητες στην παραγωγικότητα των μέσων παραγωγής, επομένως στη δυνατότητα δραστικά να μειωθεί ο χρόνος εργασίας, εξασφαλίζοντας ένα ανεβασμένο επίπεδο κοινωνικής ευημερίας. Αυτό το εμποδίζει το κεφάλαιο που ελέγχει τα μέσα παραγωγής και τα χρησιμοποιεί με σκοπό το κέρδος του και όχι τις ανάγκες των εργαζομένων και της κοινωνίας.

Κριτήριο ψήφου πρέπει να είναι η θέση της κάθε παράταξης για την καπιταλιστική οικονομική κρίση και τις κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η στάση και η πρακτική της στο Ο.Ε.Ε.

Η ΔΠΚ-Ο αγωνίζεται για την ανασυγκρότηση του κινήματος και τη διαμόρφωση της Λαϊκής Συμμαχίας που θα συγκρούεται με το κεφάλαιο και την εξουσία του. Για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης, με λαϊκή εξουσία, αποδέσμευση από την Ε.Ε. και μονομερή διαγραφή του χρέους, με κοινωνικοποίηση των βασικών συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, κεντρικό σχεδιασμό και εργατικό έλεγχο που αποτελεί κοινωνική αναγκαιότητα. Για απαλλαγή από το κεφάλαιο και τις κρίσεις του. Για να μπουν τα μέσα παραγωγής, η επιστήμη και τεχνολογία στην εξυπηρέτηση των ολοένα και αυξανόμενων λαϊκών αναγκών και όχι για την κερδοφορία.

Η ενίσχυση της ΔΠΚ-Ο αποτελεί προϋπόθεση για να μπουν εμπόδια στη λειτουργία του Ο.Ε.Ε. ως μηχανισμού υλοποίησης της αντιλαϊκής πολιτικής. Για να διεκδικηθούν από καλύτερες θέσεις σύγχρονα αιτήματα που ανταποκρίνονται στις ανάγκες μας.

Η δράση και η στάση της ΔΠΚ-Ο είναι το δικό μας διαπιστευτήριο με το οποίο ζητάμε την ψήφο σου.

Δεν παζαρεύουμε τίποτα. Διεκδικούμε να ζούμε με βάση τις πραγματικές δυνατότητες, τις πραγματικές ανάγκες. 

Η ΔΠΚ-Ο δεν περιορίζει τη δράση της στα όργανα του Ο.Ε.Ε. Μαζί και μέσα από τα ταξικά σωματεία, το ΠΑΜΕ και την ΠΑΣΕΒΕ πασχίζει για την οργάνωση των εργαζόμενων οικονομολόγων στο εργατικό-λαϊκό κίνημα υιοθετώντας αιτήματα που απαντούν στις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες.

Η διεκδίκηση μιας καλύτερης ζωής απαιτεί:

  • Ø αγωνιστική στάση και κοινή δράση μισθωτών και αυτοαπασχολούμενων.
  • Ø συμπόρευση με τους εργαζόμενους άλλων κλάδων.
  • Ø δράση ενάντια στην πολιτική που εξυπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου και τους θεσμούς που τα υπηρετούν.

Καμιά θυσία, την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία!

ΨΗΦΟ ΣΤΗΝ ΔΠΚ-Ο


Τελευταία Ενημέρωση (Πέμπτη, 09 Ιανουάριος 2014 14:47)

 

PostHeaderIcon ΟΞΥΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ

Από το Ριζοσπάστη

 

Οι οξύτατοι ανταγωνισμοί μέσα στην Ευρωζώνη καλά κρατούν. Ετσι, μετά τους ελέγχους της Κομισιόν για τα πλεονάσματα της Γερμανίας στις αρχές του Νοέμβρη, πρόσφατα προέκυψαν η διαφωνία της Γερμανίας για τη μείωση των επιτοκίων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και οι επιθέσεις Γερμανών οικονομολόγων αλλά και κυβερνητικών στελεχών του υπουργείου Οικονομικών, στελεχών των τραπεζών στον επικεφαλής της ΕΚΤ, Μ. Ντράγκι. Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Β. Σόιμπλε, επιτέθηκε στην ΕΚΤ για τη μείωση του επιτοκίου δανεισμού, λέγοντας ότι οι αποφάσεις για τα επιτόκια δεν πρέπει να δίνουν την εντύπωση πως η κρίση μπορεί να επιλυθεί από την ΕΚΤ. «Η νομισματική πολιτική δεν μπορεί να αποτελέσει διέξοδο από την κρίση. Η ΕΚΤ δεν μπορεί να διορθώσει όλα τα ελλείμματα της ΕΕ, αυτό είναι καθήκον των πολιτικών», είπε ο Β. Σόιμπλε. Τα ίδια είχε πει προχτές ο πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας της Γερμανίας (Bundesbank), Γενς Βάιντμαν, μετά από την Εκθεση του ΟΟΣΑ που ουσιαστικά προέτρεπε σε τύπωμα χρήματος, λέγοντας ότι αυτό δεν αντιμετωπίζει την κρίση.

Ο Μ. Ντράγκι αντεπιτέθηκε κατηγορώντας τη Γερμανία για «εθνικισμό». «Θα αντιδράσω σε ορισμένους εθνικιστικούς ψιθύρους από ορισμένες χώρες, όπου υπονοείται ότι ενεργούμε κατά των συμφερόντων ορισμένων χωρών και υπέρ της δικής μας χώρας», είπε χτες στη διάρκεια συνεδρίου στο Βερολίνο ο Μ. Ντράγκι, παρουσία της Γερμανίδας καγκελαρίου, Αγκελα Μέρκελ. «Δεν είμαστε ούτε Γερμανοί ούτε Γάλλοι ή Ισπανοί ή Ιταλοί, είμαστε Ευρωπαίοι και ενεργούμε προς το συμφέρον της Ευρωζώνης συνολικά», είπε.

Η κρίση είναι παρούσα 

Την ίδια ώρα χτεσινά ρεπορτάζ αναφέρουν τα εξής: «Τον κίνδυνο να παγιδευτεί εκ νέου η Ευρωζώνη σε ύφεση εάν οι αξιωματούχοι της δεν λάβουν τα κατάλληλα μέτρα, τονίζει η εταιρεία αναλύσεων Markit ύστερα από την επισήμανση για εξασθένηση της δυναμικής ανάκαμψης τον Νοέμβριο. Ο γενικός δείκτης διευθυντών προμηθειών (ΡΜΙ) υποχώρησε τον Νοέμβριο στο χαμηλό τριμήνου, με την όποια βελτίωση του οικονομικού κλίματος εντοπίζεται, κυρίως, στη Γερμανία. Αντίθετα, ενισχύονται οι αρνητικές ενδείξεις που θέλουν τη Γαλλία να είναι "ο ασθενής της Ευρώπης", με ισχυρή την πιθανότητα να καταγραφεί ξανά υποχώρηση του ΑΕΠ το τέταρτο τρίμηνο, όπως τονίζεται στην ανακοίνωση της Markit. Από τα επιμέρους στοιχεία ΡΜΙ για την ανάπτυξη, τη μεταποίηση και τις υπηρεσίες, ο επικεφαλής οικονομολόγος της Markit, Κρις Γουίλιαμσον, διαβλέπει μόνο μετριοπαθή αύξηση του ΑΕΠ για όλη την Ευρωζώνη, της τάξεως του 0,2%. "Φαίνεται ότι η δυναμική της ανάκαμψης έχει χαθεί", παρατηρεί στο ανακοινωθέν της Markit, θέτοντας, επίσης, επί τάπητος το ζήτημα της πτώσης των τιμών. Ο ίδιος δικαιολογεί απόλυτα την απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) να μειώσει τα επιτόκια σε νέο χαμηλό ρεκόρ» («Καθημερινή»).

Την ίδια στιγμή το ειδησεογραφικό πρακτορείο «Bloomberg» εκτιμά ότι «η Γαλλία κινδυνεύει να γίνει η νέα Ιταλία της Ευρώπης». Σε σχετικό ρεπορτάζ αναφέρεται: «Το ποσοστό της ανεργίας στη Γαλλία φθάνει το 11%. Εχοντας αναπτυχθεί το δεύτερο τρίμηνο φέτος, η γαλλική οικονομία συρρικνώθηκε εκ νέου το τρίτο. Η Standard & Poor's μόλις υποβάθμισε τη δανειοληπτική ικανότητα της Γαλλίας, για δεύτερη φορά σε διάστημα λιγότερο των δύο ετών. Η γαλλική οικονομία, η δεύτερη μεγαλύτερη στην Ευρωζώνη μετά τη γερμανική, αντιμετωπίζει μεγάλα προβλήματα. Η ανταγωνιστικότητα της γαλλικής βιομηχανίας είχε μειωθεί σημαντικά την περίοδο προ Ολάντ», αλλά δεν φαίνεται να έχει αντιμετωπιστεί. Να θυμίσουμε επίσης ότι η Γαλλία έχει μεγάλα ελλείμματα και χρέη, ενώ η κρίση έχει χτυπήσει τη βιομηχανία της, ειδικά στον κλάδο μετάλλου και αυτοκινήτου.

Η ουσία των αντιθέσεων

Η ουσία λοιπόν των αντιθέσεων με τη Γερμανία έχει την ίδια βάση. Το γεγονός ότι η πολιτική διαχείρισης της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης στην Ευρωζώνη εφαρμόζεται ενιαία, σε όλα τα κράτη - μέλη, αλλά ο κύκλος της κρίσης δε βρίσκεται στην ίδια ακριβώς φάση σε όλα τα κράτη - μέλη, ενώ ταυτόχρονα τα ελλείμματα και τα κρατικά χρέη επίσης δεν είναι στο ίδιο επίπεδο, όπως και η κατάσταση στο τραπεζικό τους σύστημα.

Να θυμίσουμε ότι τόσο η Κομισιόν, όσο και ο ΟΟΣΑ κάνουν τις ίδιες προβλέψεις για τις προοπτικές ανάκαμψης της Ευρωζώνης.

Η Κομισιόν προβλέπει ανάπτυξη της οικονομίας της Ευρωζώνης κατά 1,1% του ΑΕΠ για το 2014, από 1,2% που προέβλεπε τον περασμένο Μάη, ενώ συνολικά για την ΕΕ προβλέπει 1,4%. Στο ΑΕΠ των κρατών της Ευρωζώνης για το 2013 προβλέπει πτώση 0,4%. Συνολικά στην ΕΕ, το βλέπουν να παραμένει στάσιμο στα επίπεδα του 2012. Η Γερμανία προβλέπεται ότι θα έχει την ισχυρότερη ανάπτυξη, 1,7% του ΑΕΠ, από τις 18 χώρες της Ευρωζώνης το 2014.

Και ο ΟΟΣΑ προβλέπει ότι η Ευρωζώνη το 2014 θ' αναπτυχθεί με ρυθμό 1% και για τη Γερμανία προβλέπει ότι θ' αναπτυχθεί με ρυθμό 1,7% του ΑΕΠ το 2014.

Παράλληλα, ο ΟΟΣΑ καλεί την ΕΚΤ να εξετάσει την πιθανότητα ν' αγοράσει κρατικά και εταιρικά ομόλογα προκειμένου η Ευρωζώνη να μην πέσει στην παγίδα του αποπληθωρισμού. Αυτό απασχολεί επίσης και την ΕΚΤ, αλλά και σ' αυτό αντιδρά η Γερμανία.

Δύο επισημάνσεις εδώ. Η μία είναι ότι η ανάκαμψη που εκτιμούν είναι αναιμική, ενώ δεν μπορεί κανείς να μην παίρνει υπόψη τις πιθανότητες για νέα κρίση πολύ γρήγορα. Επίσης, η ανάκαμψη στη Γερμανία είναι αναιμική και ας είναι η πιο μεγάλη αύξηση του ΑΕΠ στην Ευρωζώνη.

Ταυτόχρονα, για να αντιμετωπιστεί η κρίση απαιτούνται επενδύσεις. Αρα πρέπει να τονωθεί το τραπεζικό σύστημα και ταυτόχρονα να μπορούν τα κράτη με δημόσιο χρήμα να συμβάλλουν σε επενδύσεις. Και οι δύο αυτές προϋποθέσεις δεν είναι σίγουρες.

Γιατί όμως η Γερμανία αντιδρά τόσο στη μείωση των επιτοκίων όσο και στην υπόδειξη του ΟΟΣΑ προς την ΕΚΤ να εξετάσει την πιθανότητα ν' αγοράσει κρατικά και εταιρικά ομόλογα προκειμένου η Ευρωζώνη να μην πέσει στην παγίδα του αποπληθωρισμού;

Επειδή η μείωση των επιτοκίων δανεισμού διευκολύνει τις τράπεζες των άλλων κρατών της Ευρωζώνης να δανειστούν, επομένως να υπάρξει ρευστότητα για επενδύσεις. Το ίδιο και με τα ομόλογα, δίνεται η δυνατότητα να δανειοδοτεί η ΕΚΤ τράπεζες και κράτη, με αντιστάθμισμα ομόλογα. Αυτό επίσης διευκολύνει τη ρευστότητα που συμβάλλει στις επενδύσεις. Και αυτό δεν το θέλει η Γερμανία. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών εκφράζεται και με το να παρεμβάλλουν μεταξύ τους εμπόδια, ώστε ο ανταγωνιστής να δυσκολεύεται στην ανάπτυξη της οικονομίας. Επιπλέον, η Γερμανία έχει το πλεονέκτημα των πλεονασμάτων. Οντας όμως η ισχυρότερη καπιταλιστική οικονομία στην Ευρωζώνη και λόγω ανισομετρίας, έχοντας επίσης συμμαχία με τα κράτη - μέλη του Βορρά, αναγκάζει τα υπόλοιπα κράτη της Ευρωζώνης σε συμβιβασμούς πάνω στο δικό της μείγμα πολιτικής διαχείρισης της κρίσης.

Αντικειμενικά η κρίση οξύνει τους καπιταλιστικούς ανταγωνισμούς. Αλλά οξύνει και την αντεργατική - αντιλαϊκή επίθεση. Η εργατική τάξη, τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα πρέπει να αντιτάξουν την αντιμονοπωλιακή - αντικαπιταλιστική πάλη και όχι να συντάσσονται με την αστική τάξη της χώρας τους κόντρα στους ανταγωνιστές της. `Η να επιλέγουν στήριξη του ενός ή του άλλου μείγματος πολιτικής διαχείρισης της κρίσης, επιλέγοντας το ένα ή το άλλο αστικό κόμμα, προσδοκώντας λύση στα προβλήματα που τους προκαλεί η αστική πολιτική. Να συνειδητοποιήσουν επίσης ότι ο καπιταλισμός και με κρίση και με ανάπτυξη τσακίζει τα εργασιακά δικαιώματα, ωθεί σε φτώχεια και απόλυτη ή σχετική εξαθλίωση τους εργαζόμενους, τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα. Τα μέτρα που πάρθηκαν για τη διαχείριση της κρίσης είναι μόνιμα. Στόχος της πάλης πρέπει να είναι η ανατροπή των αστών από την εξουσία, η αποδέσμευση από την ΕΕ, η αντικατάσταση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας με την κοινωνική ιδιοκτησία, που σημαίνει εργατική - λαϊκή εξουσία.

Τελευταία Ενημέρωση (Δευτέρα, 25 Νοέμβριος 2013 12:15)

 

PostHeaderIcon ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2014

Από το Ριζοσπάστη

 

Κατατέθηκε χτες ο κρατικός Προϋπολογισμός (ΚΠ) για το 2014 και είναι προφανές ότι η εκτέλεσή του θα έχει ως αποτέλεσμα την περαιτέρω επιδείνωση της θέσης της λαϊκής οικογένειας.

Η υλοποίηση των στόχων του ΚΠ αποτελεί και τη βασική προϋπόθεση για την επίτευξη του πρωτογενούς πλεονάσματος. Πρωτογενές πλεόνασμα το οποίο μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από τη μεγαλύτερη χρεοκοπία του ελληνικού λαού. Γι' αυτό και η αντιπαράθεση για το εάν επετεύχθη ή όχι το πρωτογενές πλεόνασμα είναι αποπροσανατολιστική γιατί συγκαλύπτει τον αντιλαϊκό του χαρακτήρα.

Η επίτευξη αυτού του στόχου διευκολύνει αφενός την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους αλλά και την παροχή μεγαλύτερης κρατικής χρηματοδότησης στους επιχειρηματικούς ομίλους. Ενα μικρό του μέρος θα αξιοποιηθεί για την αντιμετώπιση των ακραίων φαινομένων της φτώχειας, με στόχο τη συγκάλυψη των ευθυνών των διαχειριστών της αντιλαϊκής πολιτικής.

Η κριτική που έχει ασκήσει ο ΣΥΡΙΖΑ όταν δημοσιεύτηκε το σχέδιο Προϋπολογισμού είναι κάλπικη. Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι το πώς θα καταστεί το χρέος βιώσιμο για να διευκολυνθεί η ανάκαμψη. Δηλαδή ασκεί κριτική από τη σκοπιά της διαχείρισης της κρίσης, δίνοντας ακόμα μια φορά διαβεβαιώσεις στην άρχουσα τάξη ότι μπορεί να αποτελέσει όχι μόνο τον καλύτερο διαχειριστή αλλά και τον πιο αποτελεσματικό παράγοντα στη χειραγώγηση και ενσωμάτωση της λαϊκής δυσαρέσκειας.

Το βασικό ερώτημα δεν είναι πώς θα είναι το χρέος βιώσιμο, το πώς θα δοθεί ώθηση στην κερδοφορία των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, πώς θα στηριχτεί και με κρατικό χρήμα η καπιταλιστική δραστηριότητα, ούτε βέβαια πώς θα ανοιχτούν νέα πεδία επιχειρηματικής δράσης. Ολα αυτά δηλαδή που συνιστούν τα προγράμματα ανασυγκρότησης είτε με το μείγμα που προβάλλει η κυβέρνηση είτε ο ΣΥΡΙΖΑ. Το πρόβλημα είναι πώς ο λαός θα μπορέσει να αξιοποιήσει το σύνολο των παραγωγικών δυνατοτήτων προς όφελός του, για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών του.

Αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσα από την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, τον κεντρικό σχεδιασμό και τον εργατικό έλεγχο, με αποδέσμευση από την ΕΕ και τους άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και μονομερή διαγραφή του χρέους. Προϋπόθεση σ' αυτό είναι να πάρει ο λαός την εξουσία στα χέρια του.

 

PostHeaderIcon Η ΜΟΝΗ ΦΙΛΟΛΑΪΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

Από το Ριζοσπάστη

Το σίριαλ των επαφών της κυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ με τους εκπροσώπους της τρόικας βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και τροφοδοτεί τα περί σκληρής διαπραγμάτευσης. Γίνεται όμως όλο και πιο καθαρό ότι αυτό το παζάρι έχει ως δεδομένο νέα αντιλαϊκά μέτρα. Επίσης, γίνεται φανερό ότι το παζάρι σχετίζεται με αντιθέσεις και ανταγωνισμούς που αναπτύσσονται εντός της λυκοσυμμαχίας της ΕΕ, αλλά και την κόντρα σε παγκόσμιο επίπεδο ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και οργανισμούς, όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ή η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Το λεγόμενο «δημοσιονομικό» ή «χρηματοδοτικό κενό», με τα δισεκατομμύρια ευρώ που χωρίζουν τους συνομιλητές και... δεν μπορούν να βρεθούν, γιατί όπως εμφανίζεται να λέει η κυβέρνηση «έχει πετύχει πλεόνασμα και δεν μπορούν να ληφθούν άλλα μέτρα», είναι στην πραγματικότητα προπέτασμα καπνού στο παζάρι που γίνεται ανάμεσα σε αστικές τάξεις. Στο διά ταύτα αυτού του παζαριού είναι η μοιρασιά της ζημιάς από την καταστροφή κεφαλαίου λόγω της κρίσης, με δεδομένο ότι το «μάρμαρο» θα πληρώνουν μόνιμα οι εργάτες και τα άλλα λαϊκά στρώματα, το άνοιγμα νέων πεδίων καπιταλιστικής δραστηριότητας, που όπως είναι φυσικό φέρνει αντιμέτωπους διάφορους ανταγωνιστές.

Για παράδειγμα, το ζήτημα της αγοράς φυσικού αερίου, με την παραπέρα ιδιωτικοποίηση της Δημόσιας Επιχείρησης Αερίου (ΔΕΠΑ), ο ανταγωνισμός για τους αγωγούς και τους άλλους τρόπους (π.χ. πλοία) μεταφοράς της Ενέργειας τόσο στο εσωτερικό, όσο και προς άλλες χώρες, η Αμυντική Βιομηχανία με τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΑΣ), οι υποδομές της χώρας σε λιμάνια, δρόμους και άλλα έργα, έχουν μπει στο «παιχνίδι» της αλληλοφαγωμάρας των καπιταλιστών. Σε αυτή τη διεκδίκηση συμμετέχουν τα μονοπώλια της Ευρωένωσης, της Ρωσίας (ενδιαφέρον για ΔΕΠΑ, αγωγούς) αλλά και της Κίνας, όπως ο κολοσσός της COSCO που θέλει όλο το λιμάνι.

Η επιχείρηση από τη μεριά αστών πολιτικών και ΜΜΕ να παρουσιάσουν «κόκκινες γραμμές» ή οι διαρροές στον βρετανικό «Γκάρντιαν», που αποδίδονται σε ανώτατο κυβερνητικό στέλεχος, ότι «αν πάρει η κυβέρνηση και άλλα μέτρα θα γίνει επανάσταση στη χώρα», αποσκοπούν στο να αποπροσανατολίσουν το λαό, από το κύριο, ότι η αντιλαϊκή πολιτική στη ρότα της στρατηγικής του κεφαλαίου είναι αδιαπραγμάτευτη. Δεν πρέπει, βεβαίως, να υποτιμήσουμε την ανάγκη να εξασφαλιστεί και η σταθερότητα του αστικού πολιτικού συστήματος, αναπτύσσοντας την πολιτική συμμαχιών της αστικής τάξης με άλλα μεσαία στρώματα καθώς και νέοι όροι στην ενσωμάτωση των εργαζομένων.

Στο πλαίσιο της ΕΕ μόνο τέτοια παζάρια μπορούν να γίνουν. Τέτοια παζάρια θα κάνει και κάθε κυβέρνηση αστικής διαχείρισης ανεξάρτητα από το αν σηκώνει τους τόνους. Ολοι θυμόμαστε άλλωστε τα βέτο και τους αστερίσκους του Α. Παπανδρέου στην ΕΟΚ. Αυτό που μπορεί να βάλει εμπόδια στην αντιλαϊκή επίθεση είναι η οργάνωση, σε καθημερινή βάση, της εργατικής - λαϊκής αντιπολίτευσης, η πάλη για αλλαγή συσχετισμών σε συμπόρευση με το ΚΚΕ.

 

PostHeaderIcon ΣΤΙΣ 15 ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ-ΔΥΝΑΜΩΝΟΥΜΕ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΩΝ

Η Δημοκρατική Πανεπιστημονική Κίνηση Οικονομολόγων (ΔΠΚ-Ο) καλεί τους μισθωτούς, μικρούς αυτοαπασχολούμενους επαγγελματίες, τους άνεργους και τους νέους οικονομολόγους:

Να ξεπεράσουν φόβους και απογοήτευση, να αντιπαλέψουν αποφασιστικά την ολομέτωπη επίθεση που δέχονται από το μεγάλο κεφάλαιο και την Ευρωπαϊκή Ένωση (E.E.), την συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Ο νέος «εθνικός στόχος» για το «πρωτογενές πλεόνασμα» σημαίνει νέες περικοπές για Παιδεία-Υγεία-Πρόνοια, ακόμα μεγαλύτερη φοροληστεία του λαού, προκειμένου να εξασφαλιστούν πόροι για τους μονοπωλιακούς ομίλους.

Να γυρίσουν την πλάτη στο νέο διπολισμό που στήνεται προς όφελος του κεφαλαίου με πυρήνες, από τη μια με την ΝΔ και από την άλλη με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Να καταδικάσουν την εγκληματική ναζιστική οργάνωση της «Χρυσής Αυγής», που δρα κατά παραγγελία των αφεντικών της ενάντια στο εργατικό-λαϊκό κίνημα!

Το Ο.Ε.Ε. συμμετέχει ενεργά στην υλοποίηση της αντιλαϊκής πολιτικής.  Οι αλλεπάλληλες αλλαγές στις διατάξεις για το επάγγελμα λογιστή-φοροτέχνη συνέβαλλαν στη νομιμοποίηση πλέον του δικαιώματος να ελέγχουν το επάγγελμα μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι, που συγκεντρώνουν την αγορά και τις «μεγάλες δουλειές». Αντίθετα διευρύνεται η στρατιά των πτυχιούχων που θα αναγκάζονται να δουλέψουν με χειρότερους όρους και ανύπαρκτα επαγγελματικά δικαιώματα.

Η συντριπτική πλειοψηφία στην Κ.Δ. αποδέχτηκε το ν. 3842/2010, προωθεί με κάθε τρόπο την καθιέρωση της «πιστοποίησης» και τη θεσμοθέτηση του Ο.Ε.Ε. ως φορέα διαπίστευσης-πιστοποίησης των Φοροτεχνών-Λογιστών. Με την «πιστοποίηση» διευκολύνεται η συγκέντρωση σε μεγάλες λογιστικές-συμβουλευτικές επιχειρήσεις, θυγατρικές τραπεζών και ελεγκτικών εταιριών.

Η αποφασιστική ενίσχυση της ΔΠΚ-Ο συμβάλλει στην πραγματική καταδίκη της αντιλαϊκής πολιτικής ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Στην αποδυνάμωση των κυβερνητικών παρατάξεων ΔΗΚΙΟ-ΠΑΣΚΟ.  

Κριτήριο ψήφου πρέπει να είναι η θέση κάθε παράταξης για την καπιταλιστική οικονομική κρίση και τις κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η στάση και η πρακτική της στο Ο.Ε.Ε.

Να μην παρασυρθεί κανείς από τις «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΕΣ» παρατάξεις, δεκανίκια των κυβερνητικών παρατάξεων, που δημαγωγούν ότι μπορούν τάχα συντεχνιακά να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα. Στην πραγματικότητα εκφράζουν τα συμφέροντα μεσαίων ή μεγάλων επιχειρήσεων, για αυτό έχουν στις «τάξεις» τους μεγαλοεπιχειρηματίες και εφοπλιστές.

Η ΔΠΚ-Ο αγωνίζεται για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης, με λαϊκή εξουσία, αποδέσμευση από την Ε.Ε. και μονομερή διαγραφή του χρέους, με κοινωνικοποίηση των βασικών συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, κεντρικό σχεδιασμό και εργατικό έλεγχο που αποτελεί κοινωνική αναγκαιότητα. Για απαλλαγή από το κεφάλαιο και τις κρίσεις του. Για να μπουν τα μέσα παραγωγής, η επιστήμη και τεχνολογία στην εξυπηρέτηση των ολοένα και αυξανόμενων λαϊκών αναγκών και όχι για την κερδοφορία.

Η ενίσχυση της ΔΠΚ-Ο αποτελεί προϋπόθεση για να μπουν εμπόδια στη λειτουργία του Ο.Ε.Ε. ως μηχανισμού υλοποίησης της αντιλαϊκής πολιτικής. Για να διεκδικηθούν από καλύτερες θέσεις σύγχρονα αιτήματα που ανταποκρίνονται στις ανάγκες μας.

Η ΔΠΚ-Ο δεν περιορίζει τη δράση της στα όργανα του Ο.Ε.Ε. Μαζί και μέσα από τα ταξικά σωματεία, το ΠΑΜΕ και την ΠΑΣΕΒΕ πασχίζει για την οργάνωση των εργαζόμενων οικονομολόγων στο εργατικό-λαϊκό κίνημα υιοθετώντας αιτήματα που απαντούν στις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες.

Διεκδικούμε να ζούμε με βάση τις πραγματικές δυνατότητες, τις πραγματικές ανάγκες.