Διακύρηξη Πανεπιστημονικής


8SEL_PANEPIST_OIKONOMOLOGOI_low

Συνδεδεμένοι χρήστες
Έχουμε 56 επισκέπτες συνδεδεμένους

PostHeaderIcon ΟΞΥΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ

Από το Ριζοσπάστη

 

Οι οξύτατοι ανταγωνισμοί μέσα στην Ευρωζώνη καλά κρατούν. Ετσι, μετά τους ελέγχους της Κομισιόν για τα πλεονάσματα της Γερμανίας στις αρχές του Νοέμβρη, πρόσφατα προέκυψαν η διαφωνία της Γερμανίας για τη μείωση των επιτοκίων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και οι επιθέσεις Γερμανών οικονομολόγων αλλά και κυβερνητικών στελεχών του υπουργείου Οικονομικών, στελεχών των τραπεζών στον επικεφαλής της ΕΚΤ, Μ. Ντράγκι. Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Β. Σόιμπλε, επιτέθηκε στην ΕΚΤ για τη μείωση του επιτοκίου δανεισμού, λέγοντας ότι οι αποφάσεις για τα επιτόκια δεν πρέπει να δίνουν την εντύπωση πως η κρίση μπορεί να επιλυθεί από την ΕΚΤ. «Η νομισματική πολιτική δεν μπορεί να αποτελέσει διέξοδο από την κρίση. Η ΕΚΤ δεν μπορεί να διορθώσει όλα τα ελλείμματα της ΕΕ, αυτό είναι καθήκον των πολιτικών», είπε ο Β. Σόιμπλε. Τα ίδια είχε πει προχτές ο πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας της Γερμανίας (Bundesbank), Γενς Βάιντμαν, μετά από την Εκθεση του ΟΟΣΑ που ουσιαστικά προέτρεπε σε τύπωμα χρήματος, λέγοντας ότι αυτό δεν αντιμετωπίζει την κρίση.

Ο Μ. Ντράγκι αντεπιτέθηκε κατηγορώντας τη Γερμανία για «εθνικισμό». «Θα αντιδράσω σε ορισμένους εθνικιστικούς ψιθύρους από ορισμένες χώρες, όπου υπονοείται ότι ενεργούμε κατά των συμφερόντων ορισμένων χωρών και υπέρ της δικής μας χώρας», είπε χτες στη διάρκεια συνεδρίου στο Βερολίνο ο Μ. Ντράγκι, παρουσία της Γερμανίδας καγκελαρίου, Αγκελα Μέρκελ. «Δεν είμαστε ούτε Γερμανοί ούτε Γάλλοι ή Ισπανοί ή Ιταλοί, είμαστε Ευρωπαίοι και ενεργούμε προς το συμφέρον της Ευρωζώνης συνολικά», είπε.

Η κρίση είναι παρούσα 

Την ίδια ώρα χτεσινά ρεπορτάζ αναφέρουν τα εξής: «Τον κίνδυνο να παγιδευτεί εκ νέου η Ευρωζώνη σε ύφεση εάν οι αξιωματούχοι της δεν λάβουν τα κατάλληλα μέτρα, τονίζει η εταιρεία αναλύσεων Markit ύστερα από την επισήμανση για εξασθένηση της δυναμικής ανάκαμψης τον Νοέμβριο. Ο γενικός δείκτης διευθυντών προμηθειών (ΡΜΙ) υποχώρησε τον Νοέμβριο στο χαμηλό τριμήνου, με την όποια βελτίωση του οικονομικού κλίματος εντοπίζεται, κυρίως, στη Γερμανία. Αντίθετα, ενισχύονται οι αρνητικές ενδείξεις που θέλουν τη Γαλλία να είναι "ο ασθενής της Ευρώπης", με ισχυρή την πιθανότητα να καταγραφεί ξανά υποχώρηση του ΑΕΠ το τέταρτο τρίμηνο, όπως τονίζεται στην ανακοίνωση της Markit. Από τα επιμέρους στοιχεία ΡΜΙ για την ανάπτυξη, τη μεταποίηση και τις υπηρεσίες, ο επικεφαλής οικονομολόγος της Markit, Κρις Γουίλιαμσον, διαβλέπει μόνο μετριοπαθή αύξηση του ΑΕΠ για όλη την Ευρωζώνη, της τάξεως του 0,2%. "Φαίνεται ότι η δυναμική της ανάκαμψης έχει χαθεί", παρατηρεί στο ανακοινωθέν της Markit, θέτοντας, επίσης, επί τάπητος το ζήτημα της πτώσης των τιμών. Ο ίδιος δικαιολογεί απόλυτα την απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) να μειώσει τα επιτόκια σε νέο χαμηλό ρεκόρ» («Καθημερινή»).

Την ίδια στιγμή το ειδησεογραφικό πρακτορείο «Bloomberg» εκτιμά ότι «η Γαλλία κινδυνεύει να γίνει η νέα Ιταλία της Ευρώπης». Σε σχετικό ρεπορτάζ αναφέρεται: «Το ποσοστό της ανεργίας στη Γαλλία φθάνει το 11%. Εχοντας αναπτυχθεί το δεύτερο τρίμηνο φέτος, η γαλλική οικονομία συρρικνώθηκε εκ νέου το τρίτο. Η Standard & Poor's μόλις υποβάθμισε τη δανειοληπτική ικανότητα της Γαλλίας, για δεύτερη φορά σε διάστημα λιγότερο των δύο ετών. Η γαλλική οικονομία, η δεύτερη μεγαλύτερη στην Ευρωζώνη μετά τη γερμανική, αντιμετωπίζει μεγάλα προβλήματα. Η ανταγωνιστικότητα της γαλλικής βιομηχανίας είχε μειωθεί σημαντικά την περίοδο προ Ολάντ», αλλά δεν φαίνεται να έχει αντιμετωπιστεί. Να θυμίσουμε επίσης ότι η Γαλλία έχει μεγάλα ελλείμματα και χρέη, ενώ η κρίση έχει χτυπήσει τη βιομηχανία της, ειδικά στον κλάδο μετάλλου και αυτοκινήτου.

Η ουσία των αντιθέσεων

Η ουσία λοιπόν των αντιθέσεων με τη Γερμανία έχει την ίδια βάση. Το γεγονός ότι η πολιτική διαχείρισης της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης στην Ευρωζώνη εφαρμόζεται ενιαία, σε όλα τα κράτη - μέλη, αλλά ο κύκλος της κρίσης δε βρίσκεται στην ίδια ακριβώς φάση σε όλα τα κράτη - μέλη, ενώ ταυτόχρονα τα ελλείμματα και τα κρατικά χρέη επίσης δεν είναι στο ίδιο επίπεδο, όπως και η κατάσταση στο τραπεζικό τους σύστημα.

Να θυμίσουμε ότι τόσο η Κομισιόν, όσο και ο ΟΟΣΑ κάνουν τις ίδιες προβλέψεις για τις προοπτικές ανάκαμψης της Ευρωζώνης.

Η Κομισιόν προβλέπει ανάπτυξη της οικονομίας της Ευρωζώνης κατά 1,1% του ΑΕΠ για το 2014, από 1,2% που προέβλεπε τον περασμένο Μάη, ενώ συνολικά για την ΕΕ προβλέπει 1,4%. Στο ΑΕΠ των κρατών της Ευρωζώνης για το 2013 προβλέπει πτώση 0,4%. Συνολικά στην ΕΕ, το βλέπουν να παραμένει στάσιμο στα επίπεδα του 2012. Η Γερμανία προβλέπεται ότι θα έχει την ισχυρότερη ανάπτυξη, 1,7% του ΑΕΠ, από τις 18 χώρες της Ευρωζώνης το 2014.

Και ο ΟΟΣΑ προβλέπει ότι η Ευρωζώνη το 2014 θ' αναπτυχθεί με ρυθμό 1% και για τη Γερμανία προβλέπει ότι θ' αναπτυχθεί με ρυθμό 1,7% του ΑΕΠ το 2014.

Παράλληλα, ο ΟΟΣΑ καλεί την ΕΚΤ να εξετάσει την πιθανότητα ν' αγοράσει κρατικά και εταιρικά ομόλογα προκειμένου η Ευρωζώνη να μην πέσει στην παγίδα του αποπληθωρισμού. Αυτό απασχολεί επίσης και την ΕΚΤ, αλλά και σ' αυτό αντιδρά η Γερμανία.

Δύο επισημάνσεις εδώ. Η μία είναι ότι η ανάκαμψη που εκτιμούν είναι αναιμική, ενώ δεν μπορεί κανείς να μην παίρνει υπόψη τις πιθανότητες για νέα κρίση πολύ γρήγορα. Επίσης, η ανάκαμψη στη Γερμανία είναι αναιμική και ας είναι η πιο μεγάλη αύξηση του ΑΕΠ στην Ευρωζώνη.

Ταυτόχρονα, για να αντιμετωπιστεί η κρίση απαιτούνται επενδύσεις. Αρα πρέπει να τονωθεί το τραπεζικό σύστημα και ταυτόχρονα να μπορούν τα κράτη με δημόσιο χρήμα να συμβάλλουν σε επενδύσεις. Και οι δύο αυτές προϋποθέσεις δεν είναι σίγουρες.

Γιατί όμως η Γερμανία αντιδρά τόσο στη μείωση των επιτοκίων όσο και στην υπόδειξη του ΟΟΣΑ προς την ΕΚΤ να εξετάσει την πιθανότητα ν' αγοράσει κρατικά και εταιρικά ομόλογα προκειμένου η Ευρωζώνη να μην πέσει στην παγίδα του αποπληθωρισμού;

Επειδή η μείωση των επιτοκίων δανεισμού διευκολύνει τις τράπεζες των άλλων κρατών της Ευρωζώνης να δανειστούν, επομένως να υπάρξει ρευστότητα για επενδύσεις. Το ίδιο και με τα ομόλογα, δίνεται η δυνατότητα να δανειοδοτεί η ΕΚΤ τράπεζες και κράτη, με αντιστάθμισμα ομόλογα. Αυτό επίσης διευκολύνει τη ρευστότητα που συμβάλλει στις επενδύσεις. Και αυτό δεν το θέλει η Γερμανία. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών εκφράζεται και με το να παρεμβάλλουν μεταξύ τους εμπόδια, ώστε ο ανταγωνιστής να δυσκολεύεται στην ανάπτυξη της οικονομίας. Επιπλέον, η Γερμανία έχει το πλεονέκτημα των πλεονασμάτων. Οντας όμως η ισχυρότερη καπιταλιστική οικονομία στην Ευρωζώνη και λόγω ανισομετρίας, έχοντας επίσης συμμαχία με τα κράτη - μέλη του Βορρά, αναγκάζει τα υπόλοιπα κράτη της Ευρωζώνης σε συμβιβασμούς πάνω στο δικό της μείγμα πολιτικής διαχείρισης της κρίσης.

Αντικειμενικά η κρίση οξύνει τους καπιταλιστικούς ανταγωνισμούς. Αλλά οξύνει και την αντεργατική - αντιλαϊκή επίθεση. Η εργατική τάξη, τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα πρέπει να αντιτάξουν την αντιμονοπωλιακή - αντικαπιταλιστική πάλη και όχι να συντάσσονται με την αστική τάξη της χώρας τους κόντρα στους ανταγωνιστές της. `Η να επιλέγουν στήριξη του ενός ή του άλλου μείγματος πολιτικής διαχείρισης της κρίσης, επιλέγοντας το ένα ή το άλλο αστικό κόμμα, προσδοκώντας λύση στα προβλήματα που τους προκαλεί η αστική πολιτική. Να συνειδητοποιήσουν επίσης ότι ο καπιταλισμός και με κρίση και με ανάπτυξη τσακίζει τα εργασιακά δικαιώματα, ωθεί σε φτώχεια και απόλυτη ή σχετική εξαθλίωση τους εργαζόμενους, τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα. Τα μέτρα που πάρθηκαν για τη διαχείριση της κρίσης είναι μόνιμα. Στόχος της πάλης πρέπει να είναι η ανατροπή των αστών από την εξουσία, η αποδέσμευση από την ΕΕ, η αντικατάσταση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας με την κοινωνική ιδιοκτησία, που σημαίνει εργατική - λαϊκή εξουσία.

Τελευταία Ενημέρωση (Δευτέρα, 25 Νοέμβριος 2013 12:15)

 

PostHeaderIcon ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2014

Από το Ριζοσπάστη

 

Κατατέθηκε χτες ο κρατικός Προϋπολογισμός (ΚΠ) για το 2014 και είναι προφανές ότι η εκτέλεσή του θα έχει ως αποτέλεσμα την περαιτέρω επιδείνωση της θέσης της λαϊκής οικογένειας.

Η υλοποίηση των στόχων του ΚΠ αποτελεί και τη βασική προϋπόθεση για την επίτευξη του πρωτογενούς πλεονάσματος. Πρωτογενές πλεόνασμα το οποίο μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από τη μεγαλύτερη χρεοκοπία του ελληνικού λαού. Γι' αυτό και η αντιπαράθεση για το εάν επετεύχθη ή όχι το πρωτογενές πλεόνασμα είναι αποπροσανατολιστική γιατί συγκαλύπτει τον αντιλαϊκό του χαρακτήρα.

Η επίτευξη αυτού του στόχου διευκολύνει αφενός την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους αλλά και την παροχή μεγαλύτερης κρατικής χρηματοδότησης στους επιχειρηματικούς ομίλους. Ενα μικρό του μέρος θα αξιοποιηθεί για την αντιμετώπιση των ακραίων φαινομένων της φτώχειας, με στόχο τη συγκάλυψη των ευθυνών των διαχειριστών της αντιλαϊκής πολιτικής.

Η κριτική που έχει ασκήσει ο ΣΥΡΙΖΑ όταν δημοσιεύτηκε το σχέδιο Προϋπολογισμού είναι κάλπικη. Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι το πώς θα καταστεί το χρέος βιώσιμο για να διευκολυνθεί η ανάκαμψη. Δηλαδή ασκεί κριτική από τη σκοπιά της διαχείρισης της κρίσης, δίνοντας ακόμα μια φορά διαβεβαιώσεις στην άρχουσα τάξη ότι μπορεί να αποτελέσει όχι μόνο τον καλύτερο διαχειριστή αλλά και τον πιο αποτελεσματικό παράγοντα στη χειραγώγηση και ενσωμάτωση της λαϊκής δυσαρέσκειας.

Το βασικό ερώτημα δεν είναι πώς θα είναι το χρέος βιώσιμο, το πώς θα δοθεί ώθηση στην κερδοφορία των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, πώς θα στηριχτεί και με κρατικό χρήμα η καπιταλιστική δραστηριότητα, ούτε βέβαια πώς θα ανοιχτούν νέα πεδία επιχειρηματικής δράσης. Ολα αυτά δηλαδή που συνιστούν τα προγράμματα ανασυγκρότησης είτε με το μείγμα που προβάλλει η κυβέρνηση είτε ο ΣΥΡΙΖΑ. Το πρόβλημα είναι πώς ο λαός θα μπορέσει να αξιοποιήσει το σύνολο των παραγωγικών δυνατοτήτων προς όφελός του, για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών του.

Αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσα από την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, τον κεντρικό σχεδιασμό και τον εργατικό έλεγχο, με αποδέσμευση από την ΕΕ και τους άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και μονομερή διαγραφή του χρέους. Προϋπόθεση σ' αυτό είναι να πάρει ο λαός την εξουσία στα χέρια του.

 

PostHeaderIcon Η ΜΟΝΗ ΦΙΛΟΛΑΪΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

Από το Ριζοσπάστη

Το σίριαλ των επαφών της κυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ με τους εκπροσώπους της τρόικας βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και τροφοδοτεί τα περί σκληρής διαπραγμάτευσης. Γίνεται όμως όλο και πιο καθαρό ότι αυτό το παζάρι έχει ως δεδομένο νέα αντιλαϊκά μέτρα. Επίσης, γίνεται φανερό ότι το παζάρι σχετίζεται με αντιθέσεις και ανταγωνισμούς που αναπτύσσονται εντός της λυκοσυμμαχίας της ΕΕ, αλλά και την κόντρα σε παγκόσμιο επίπεδο ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και οργανισμούς, όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ή η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Το λεγόμενο «δημοσιονομικό» ή «χρηματοδοτικό κενό», με τα δισεκατομμύρια ευρώ που χωρίζουν τους συνομιλητές και... δεν μπορούν να βρεθούν, γιατί όπως εμφανίζεται να λέει η κυβέρνηση «έχει πετύχει πλεόνασμα και δεν μπορούν να ληφθούν άλλα μέτρα», είναι στην πραγματικότητα προπέτασμα καπνού στο παζάρι που γίνεται ανάμεσα σε αστικές τάξεις. Στο διά ταύτα αυτού του παζαριού είναι η μοιρασιά της ζημιάς από την καταστροφή κεφαλαίου λόγω της κρίσης, με δεδομένο ότι το «μάρμαρο» θα πληρώνουν μόνιμα οι εργάτες και τα άλλα λαϊκά στρώματα, το άνοιγμα νέων πεδίων καπιταλιστικής δραστηριότητας, που όπως είναι φυσικό φέρνει αντιμέτωπους διάφορους ανταγωνιστές.

Για παράδειγμα, το ζήτημα της αγοράς φυσικού αερίου, με την παραπέρα ιδιωτικοποίηση της Δημόσιας Επιχείρησης Αερίου (ΔΕΠΑ), ο ανταγωνισμός για τους αγωγούς και τους άλλους τρόπους (π.χ. πλοία) μεταφοράς της Ενέργειας τόσο στο εσωτερικό, όσο και προς άλλες χώρες, η Αμυντική Βιομηχανία με τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΑΣ), οι υποδομές της χώρας σε λιμάνια, δρόμους και άλλα έργα, έχουν μπει στο «παιχνίδι» της αλληλοφαγωμάρας των καπιταλιστών. Σε αυτή τη διεκδίκηση συμμετέχουν τα μονοπώλια της Ευρωένωσης, της Ρωσίας (ενδιαφέρον για ΔΕΠΑ, αγωγούς) αλλά και της Κίνας, όπως ο κολοσσός της COSCO που θέλει όλο το λιμάνι.

Η επιχείρηση από τη μεριά αστών πολιτικών και ΜΜΕ να παρουσιάσουν «κόκκινες γραμμές» ή οι διαρροές στον βρετανικό «Γκάρντιαν», που αποδίδονται σε ανώτατο κυβερνητικό στέλεχος, ότι «αν πάρει η κυβέρνηση και άλλα μέτρα θα γίνει επανάσταση στη χώρα», αποσκοπούν στο να αποπροσανατολίσουν το λαό, από το κύριο, ότι η αντιλαϊκή πολιτική στη ρότα της στρατηγικής του κεφαλαίου είναι αδιαπραγμάτευτη. Δεν πρέπει, βεβαίως, να υποτιμήσουμε την ανάγκη να εξασφαλιστεί και η σταθερότητα του αστικού πολιτικού συστήματος, αναπτύσσοντας την πολιτική συμμαχιών της αστικής τάξης με άλλα μεσαία στρώματα καθώς και νέοι όροι στην ενσωμάτωση των εργαζομένων.

Στο πλαίσιο της ΕΕ μόνο τέτοια παζάρια μπορούν να γίνουν. Τέτοια παζάρια θα κάνει και κάθε κυβέρνηση αστικής διαχείρισης ανεξάρτητα από το αν σηκώνει τους τόνους. Ολοι θυμόμαστε άλλωστε τα βέτο και τους αστερίσκους του Α. Παπανδρέου στην ΕΟΚ. Αυτό που μπορεί να βάλει εμπόδια στην αντιλαϊκή επίθεση είναι η οργάνωση, σε καθημερινή βάση, της εργατικής - λαϊκής αντιπολίτευσης, η πάλη για αλλαγή συσχετισμών σε συμπόρευση με το ΚΚΕ.

 

PostHeaderIcon ΣΤΙΣ 15 ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ-ΔΥΝΑΜΩΝΟΥΜΕ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΩΝ

Η Δημοκρατική Πανεπιστημονική Κίνηση Οικονομολόγων (ΔΠΚ-Ο) καλεί τους μισθωτούς, μικρούς αυτοαπασχολούμενους επαγγελματίες, τους άνεργους και τους νέους οικονομολόγους:

Να ξεπεράσουν φόβους και απογοήτευση, να αντιπαλέψουν αποφασιστικά την ολομέτωπη επίθεση που δέχονται από το μεγάλο κεφάλαιο και την Ευρωπαϊκή Ένωση (E.E.), την συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Ο νέος «εθνικός στόχος» για το «πρωτογενές πλεόνασμα» σημαίνει νέες περικοπές για Παιδεία-Υγεία-Πρόνοια, ακόμα μεγαλύτερη φοροληστεία του λαού, προκειμένου να εξασφαλιστούν πόροι για τους μονοπωλιακούς ομίλους.

Να γυρίσουν την πλάτη στο νέο διπολισμό που στήνεται προς όφελος του κεφαλαίου με πυρήνες, από τη μια με την ΝΔ και από την άλλη με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Να καταδικάσουν την εγκληματική ναζιστική οργάνωση της «Χρυσής Αυγής», που δρα κατά παραγγελία των αφεντικών της ενάντια στο εργατικό-λαϊκό κίνημα!

Το Ο.Ε.Ε. συμμετέχει ενεργά στην υλοποίηση της αντιλαϊκής πολιτικής.  Οι αλλεπάλληλες αλλαγές στις διατάξεις για το επάγγελμα λογιστή-φοροτέχνη συνέβαλλαν στη νομιμοποίηση πλέον του δικαιώματος να ελέγχουν το επάγγελμα μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι, που συγκεντρώνουν την αγορά και τις «μεγάλες δουλειές». Αντίθετα διευρύνεται η στρατιά των πτυχιούχων που θα αναγκάζονται να δουλέψουν με χειρότερους όρους και ανύπαρκτα επαγγελματικά δικαιώματα.

Η συντριπτική πλειοψηφία στην Κ.Δ. αποδέχτηκε το ν. 3842/2010, προωθεί με κάθε τρόπο την καθιέρωση της «πιστοποίησης» και τη θεσμοθέτηση του Ο.Ε.Ε. ως φορέα διαπίστευσης-πιστοποίησης των Φοροτεχνών-Λογιστών. Με την «πιστοποίηση» διευκολύνεται η συγκέντρωση σε μεγάλες λογιστικές-συμβουλευτικές επιχειρήσεις, θυγατρικές τραπεζών και ελεγκτικών εταιριών.

Η αποφασιστική ενίσχυση της ΔΠΚ-Ο συμβάλλει στην πραγματική καταδίκη της αντιλαϊκής πολιτικής ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Στην αποδυνάμωση των κυβερνητικών παρατάξεων ΔΗΚΙΟ-ΠΑΣΚΟ.  

Κριτήριο ψήφου πρέπει να είναι η θέση κάθε παράταξης για την καπιταλιστική οικονομική κρίση και τις κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η στάση και η πρακτική της στο Ο.Ε.Ε.

Να μην παρασυρθεί κανείς από τις «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΕΣ» παρατάξεις, δεκανίκια των κυβερνητικών παρατάξεων, που δημαγωγούν ότι μπορούν τάχα συντεχνιακά να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα. Στην πραγματικότητα εκφράζουν τα συμφέροντα μεσαίων ή μεγάλων επιχειρήσεων, για αυτό έχουν στις «τάξεις» τους μεγαλοεπιχειρηματίες και εφοπλιστές.

Η ΔΠΚ-Ο αγωνίζεται για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης, με λαϊκή εξουσία, αποδέσμευση από την Ε.Ε. και μονομερή διαγραφή του χρέους, με κοινωνικοποίηση των βασικών συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, κεντρικό σχεδιασμό και εργατικό έλεγχο που αποτελεί κοινωνική αναγκαιότητα. Για απαλλαγή από το κεφάλαιο και τις κρίσεις του. Για να μπουν τα μέσα παραγωγής, η επιστήμη και τεχνολογία στην εξυπηρέτηση των ολοένα και αυξανόμενων λαϊκών αναγκών και όχι για την κερδοφορία.

Η ενίσχυση της ΔΠΚ-Ο αποτελεί προϋπόθεση για να μπουν εμπόδια στη λειτουργία του Ο.Ε.Ε. ως μηχανισμού υλοποίησης της αντιλαϊκής πολιτικής. Για να διεκδικηθούν από καλύτερες θέσεις σύγχρονα αιτήματα που ανταποκρίνονται στις ανάγκες μας.

Η ΔΠΚ-Ο δεν περιορίζει τη δράση της στα όργανα του Ο.Ε.Ε. Μαζί και μέσα από τα ταξικά σωματεία, το ΠΑΜΕ και την ΠΑΣΕΒΕ πασχίζει για την οργάνωση των εργαζόμενων οικονομολόγων στο εργατικό-λαϊκό κίνημα υιοθετώντας αιτήματα που απαντούν στις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες.

Διεκδικούμε να ζούμε με βάση τις πραγματικές δυνατότητες, τις πραγματικές ανάγκες.

 

PostHeaderIcon Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΗΣ ΚΟΜΙΣΙΟΝ...

Από το Ριζοσπάστη

 

«Το δίχτυ της οικονομικής επιτήρησης από τις Βρυξέλλες γίνεται από φέτος πυκνότερο (...) Οσοι πιστεύουν ή ελπίζουν ότι η "μνημονιακή πολιτική" στην οικονομική διακυβέρνηση της Ευρώπης φθάνει στο τέλος της - ιδιαίτερα για χώρες όπως η Ελλάδα ή η Πορτογαλία - μάλλον "πλανώνται πλάνην οικτράν"». Αυτά γράφονταν την Κυριακή στον Τύπο, με την υπενθύμιση ότι από 1/1/2013 ισχύει η «Συνθήκη για τη Σταθερότητα, το Συντονισμό και τη Διακυβέρνηση στην Οικονομική και Νομισματική Ενωση» (Μάρτης 2012).

Σύμφωνα με αυτή, δεν επιτρέπεται διαρθρωτικό έλλειμμα μεγαλύτερο του 0,5% του ΑΕΠ, ενώ τα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης με χρέος μεγαλύτερο του 60% του ΑΕΠ, όπως η Ελλάδα, οφείλουν να το μειώνουν κατά 1/20 κάθε έτος. Αυτό σημαίνει αυστηρή «δημοσιονομική πολιτική» στους προϋπολογισμούς των κρατών - μελών, οι οποίοι θα ελέγχονται από την Κομισιόν σε όλη τη διάρκεια του οικονομικού έτους και θα υπόκεινται σε «συστάσεις» για διόρθωση σε περίπτωση αποκλίσεων από τις συμφωνίες.

Με βάση τα παραπάνω, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή απηύθυνε στις 15/11 προειδοποίηση στην Ιταλία (τρίτη οικονομία της Ευρωζώνης) για το χρέος και στην Ισπανία (τέταρτη οικονομία της Ευρωζώνης) για το έλλειμμα, με βάση τους προϋπολογισμούς του 2014. Σημειώνουμε ότι και οι δύο χώρες δεν έχουν μνημόνιο.

Επίσης συστάσεις έγιναν σε Σλοβακία, Μάλτα, Λουξεμβούργο και Φινλανδία ότι κινδυνεύουν να παραβιάσουν τους κανόνες της ΕΕ. Γερμανία και Εσθονία είναι οι μοναδικές χώρες για τις οποίες διαπιστώθηκε ότι βρίσκονται σε πορεία συμμόρφωσης με τους στόχους που θέτει το σύμφωνο.

Τη «Συνθήκη για τη σταθερότητα» την έχουν υπογράψει όλα τα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης και οκτώ ακόμα κράτη της ΕΕ. Τι προκύπτει; Οτι για λογαριασμό της αστικής τάξης, οι χώρες αυτές επέλεξαν συνειδητά να παραχωρήσουν ένα μέρος της κυριαρχίας τους στη διαμόρφωση της οικονομικής πολιτικής, στοιχείο της οποίας είναι η κατάρτιση του προϋπολογισμού. Σαν αποτέλεσμα, η Κομισιόν αποκτά μεγαλύτερο λόγο στα οικονομικά των κρατών - μελών. Κι αυτό δεν αφορά μόνο χώρες όπως η Ελλάδα και η Πορτογαλία, που βρίσκονται σε μνημόνιο, αλλά και οικονομίες με πολλαπλάσιο μέγεθος, ή οικονομίες που υποτίθεται ότι τώρα απαλλάσσονται από το βραχνά των μνημονίων, όπως η Ιρλανδία. Αλλωστε όλα τα κράτη εκχωρούν κυριαρχικά δικαιώματα στη διακρατική καπιταλιστική Ενωση. Αλλο αν η ανισομετρία στο εσωτερικό της κάνει ανισότιμες και τις σχέσεις τους. Καμιά λοιπόν υποτέλεια ή κατοχή δεν υπάρχει, υπάρχουν συμφωνίες και συμβιβασμοί και βεβαίως ανισομετρία με αποτέλεσμα κάθε χώρα να έχει λόγο ανάλογα με την οικονομική και πολιτική της δύναμη. Ομως αυτός είναι ο καπιταλισμός.

Πρέπει να είναι καθαρό ότι ο αντιδραστικός χαρακτήρας της ΕΕ δεν αλλάζει ούτε με κάποια διαπραγμάτευση ούτε με εναλλαγή των αστικών κυβερνήσεων. Ο αντιδραστικός της χαρακτήρας έχει να κάνει με το ότι είναι ένωση καπιταλιστικών κρατών. Ετσι λοιπόν οι λαοί θα βρίσκονται πάντα αντιμέτωποι με αντιλαϊκά μνημόνια διαρκείας. Μόνη διέξοδος για τους λαούς είναι η αντιμονοπωλιακή - αντικαπιταλιστική πάλη σε κάθε χώρα που θα οδηγήσει στην αποδέσμευση από την ΕΕ με το λαό στην εξουσία.