Διακύρηξη Πανεπιστημονικής


8SEL_PANEPIST_OIKONOMOLOGOI_low

Συνδεδεμένοι χρήστες
Έχουμε 65 επισκέπτες συνδεδεμένους

PostHeaderIcon ΤΑ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΛΠΙΚΑ ΔΙΛΛΗΜΑΤΑ

Από το Ριζοσπάστη

Σε συμβιβασμό φαίνεται ότι προχωράει η ισπανική «Repsol» με τον αργεντίνικο ενεργειακό κολοσσό YPF, που πριν από 1,5 χρόνο εθνικοποιήθηκε από την κυβέρνηση της Χριστίνα Φερντάντες. Η κίνηση τότε, την οποία πρόβαλε ο ΣΥΡΙΖΑ ως μορφή διαχείρισης της οικονομίας που ωφελεί τη χώρα και το λαό της και ως εξασφάλιση της «εθνικής ανεξαρτησίας», ήταν μια κίνηση υπέρ του κεφαλαίου που την πληρώνει ο λαός. Και να πώς. Οπως ανακοινώθηκε, οι διμερείς επαφές θα γίνουν σύντομα και οι πρώτες πληροφορίες στα ισπανικά ΜΜΕ κάνουν λόγο για υπό διαπραγμάτευση αποζημίωση της «Repsol» ύψους 3,5 δισ. ευρώ σε αργεντίνικα ομόλογα 10ετούς διάρκειας και απόδοσης 8,5%. Επομένως το όποιο μείγμα πολιτικής εφαρμόζεται στον καπιταλισμό ένα στόχο έχει: τη στήριξη της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Από τα παζάρια και τις διευθετήσεις των αστών, τις διεθνείς συνεργασίες, συμμαχίες ή αντιπαραθέσεις, χαμένος βγαίνει με τον ένα ή άλλο τρόπο ο λαός.

H διαφορά «μνημονιακών» - «αντιμνημονιακών», και των δύο μέσα στην Ευρωζώνη δεν λέει πια τίποτε», εκτιμά ο Αλ. Αλαβάνος και στη θέση ενός κάλπικου διλήμματος που εξέπνευσε παρουσιάζει ένα άλλο: Ευρώ ή εθνικό νόμισμα, εννοείται μέσα στην ΕΕ. Αυτό το δίλημμα, κατά την άποψή του, θα κυριαρχήσει ενόψει των ευρωεκλογών. Η απάντηση όμως σε αυτό το δίλημμα δεν έχει καμιά σχέση με την ανάγκη του λαού για διέξοδο απ' την αφόρητη πραγματικότητα που βιώνει. Καταρχήν, γιατί αυτήν την πραγματικότητα τη συνδιαμορφώνει η ΕΕ, οπότε το φεύγω απ' το ευρώ και μένω στη λυκοσυμμαχία, δεν κάνει καμία διαφορά για το λαό και τα συμφέροντά του. Αλλωστε, υπάρχουν χώρες στην ΕΕ, εκτός Ευρωζώνης, αλλά οι λαοί τους ζουν την ίδια βάρβαρη πραγματικότητα με το λαό μας. Για παράδειγμα, στη Βρετανία, η φτώχεια θερίζει. Μόλις πρόσφατα είδε το φως της δημοσιότητας η είδηση ότι 9 εκατομμύρια Βρετανοί αδυνατούν να πληρώσουν τα δάνειά τους. Οπως υπάρχουν και χώρες εκτός ΕΕ, που οι λαοί τους επίσης βιώνουν την καπιταλιστική βαρβαρότητα, αφού οι αντεργατικές, αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις, ανεξάρτητα από το εύρος της εφαρμογής τους συνυπάρχουν σε όλα τα μείγματα αστικής διαχείρισης, είναι κοινή συνταγή για την αναπαραγωγή των κερδών του κεφαλαίου. Για παράδειγμα, στις ΗΠΑ, υπάρχουν εκατομμύρια άστεγοι, εκατομμύρια που τρέφονται με συσσίτια.

Αρα είτε ευρώ είτε εθνικό νόμισμα, πρόκειται για επιλογές που ευνοούν τμήματα της αστικής τάξης και υπηρετούν δικά τους συμφέροντα. Το ομολογεί ο Αλ. Αλαβάνος όταν προσθέτει: «Το σημαντικό είναι πώς θα βγούμε από την ύφεση και αυτό δεν μπορεί να γίνει με το σκληρότερο νόμισμα στον κόσμο, το ευρώ, με τη δημοσιονομική πειθαρχία και τη λιτότητα της Ευρωζώνης. Η εναλλακτική λύση είναι μπροστά μας και είναι εφικτή. Εκδοση εθνικού νομίσματος, για ρευστότητα και ανταγωνιστικότητα»...

Ξεχνάει να συμπληρώσει εδώ πως εκτός απ' το ένα ή το άλλο μείγμα διαχείρισης, απ' το ένα ή το άλλο νόμισμα, απ' τις επιλογές δηλαδή που έχει στα χέρια της η αστική τάξη και υπερασπίζονται οι πολιτικοί της εκπρόσωποι, απηχώντας και τα ιδιαίτερα συμφέροντα των διαφόρων τμημάτων της, η ανάπτυξη και η ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου είναι κοινοί στόχοι των αστών που προϋποθέτουν την ολοκληρωτική ισοπέδωση των δικαιωμάτων του λαού, της τιμής της εργατικής δύναμης.

Αλίμονο αν οι εργατικές λαϊκές δυνάμεις συμμετέχουν σε μια συζήτηση για το αν τα ψίχουλα με τα οποία ίσα που θα αναπαράγουν την εργατική τους δύναμη θα είναι σε ευρώ, σε δραχμές, σε δολάρια... Η δική τους απάντηση δεν μπορεί παρά να αποτελεί συνισταμένη των αναγκών τους και των δυνατοτήτων για την ικανοποίησή τους. Και δεν μπορεί παρά να δοθεί με όρους κινήματος που θα στοχεύει τους αστούς που σφετερίζονται τον κοινωνικά παραγόμενο πλούτο, τον υπεραρκετό να ικανοποιήσει και με το παραπάνω τις ανάγκες αυτές. Και θα φέρνει κοντύτερα τη διέξοδο που για το λαό είναι η αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία και όχι απλά η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, η μονομερής διαγραφή του χρέους, η κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων.

 

 

 

PostHeaderIcon ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ "ΛΟΥΚΕΤΟ" ΣΤΗΝ ΑΛΟΥΜΥΛ

Από το Ριζοσπάστη

 

Την περασμένη Παρασκευή, η ΑΛΟΥΜΥΛ ΑΕ, σε ανακοίνωσή της, με τίτλο «αναδιοργάνωση της παραγωγικής δραστηριότητας της ΑΛΟΥΜΥΛ ΑΕ στην Ελλάδα» ενημέρωνε ότι: «Η εταιρεία ΑΛΟΥΜΥΛ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΥ ΑΕ αποφάσισε: α) τη διακοπή της λειτουργίας του εργοστασίου της Ξάνθης την 28/11/2013 για επιχειρησιακούς λόγους και β) την απασχόληση όλων των εργαζομένων του εργοστασίου της Ξάνθης στην εκμετάλλευση που διατηρεί η εταιρεία στο Κιλκίς, όπου μεταφέρεται, πλέον, το σύνολο της παραγωγικής δραστηριότητάς της στην Ελλάδα». Συμπλήρωνε ακόμα ότι «η παραπάνω ενέργεια δεν πρόκειται να επηρεάσει σημαντικά τα αποτελέσματα του Ομίλου».

Η απόφαση αυτή αφήνει χωρίς μεροκάματο πάνω από 100 οικογένειες. Η πρόταση να δουλεύουν 250 χιλιόμετρα μακριά απ' τα σπίτια τους ήταν πρόκληση, ενώ το «πριμ» στην αποζημίωση που χρησιμοποίησε ο μεγαλοβιομήχανος Μυλωνάς για να βαφτίσει τις απολύσεις «οικειοθελείς αποχωρήσεις», τίποτα δεν αλλάζει επί της ουσίας. Οσο κι αν η εργοδοσία δε διευκρινίζει τους «επιχειρησιακούς λόγους» για τους οποίους κλείνει το εργοστάσιο στην Ξάνθη, το νέο αυτό «λουκέτο» προσφέρεται για χρήσιμα συμπεράσματα.

Ο συγκεκριμένος Ομιλος αποτελεί μία από τις ισχυρότερες εταιρείες στον κλάδο του Μετάλλου. Το 2011 κατατάσσεται (www.icap.gr) στην πρώτη οκτάδα των 20 σημαντικότερων επιχειρήσεων Βασικών Μετάλλων, με συνολικό Ενεργητικό 292 εκατ. ευρώ και συνολικό κύκλο εργασιών 148 εκατ. ευρώ. Είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα επιχειρηματικού κολοσσού, από εκείνους που χτίστηκαν με τον ιδρώτα των μεταλλεργατών, που σήμερα βυθίζονται στην ανεργία, την απληρωσιά, τις μειώσεις μισθών κ.τ.λ.

Ποια είναι η εταιρεία


Ορισμένα στοιχεία για το μέγεθος της εταιρείας, δίνει η ιστοσελίδα της. Σύμφωνα με αυτά, η AΛΟΥΜΥΛ:

- «Παράγει και διαθέτει μέσω του δικτύου διανομής της: Συστήματα αλουμινίου για όλες τις γνωστές αρχιτεκτονικές εφαρμογές (πόρτες, παράθυρα, προσόψεις, αίθρια, κ.λπ.). Βιομηχανικά προφίλ ειδικών προδιαγραφών (για την αυτοκινητοβιομηχανία, τη ναυπηγική και άλλες χρήσεις) και προσφέρει εξειδικευμένες λύσεις σε πολλούς τομείς. Εσωτερικές θύρες, θύρες ασφαλείας και πυρασφάλειας, εξαρτήματα για προφίλ αλουμινίου. Σύνθετα φύλλα αλουμινίου (composite panels). Πολυκαρβονικά φύλλα. Συστήματα αυτοματισμών (ασανσέρ, πόρτες, κ.λπ.). Συστήματα ηλιοπροστασίας».

- Διαθέτει «γραμμές παραγωγής Εξωτερικού. Σε αγορές όπου υπάρχει αυξημένη ζήτηση των προϊόντων, η Εταιρεία δημιουργεί μονάδες επεξεργασίας προφίλ για την πληρέστερη και ταχύτερη εξυπηρέτηση των πελατών της. Στόχος της Εταιρείας είναι η δημιουργία αυτόνομων μονάδων παραγωγής προφίλ (πρέσα, βαφείο και χυτήριο) στις χώρες εκείνες που η ζήτηση είναι επαρκής και μπορεί να απορροφηθεί. Στα πλαίσια αυτής της στρατηγικής η Εταιρεία προχώρησε από το 2000 σε ανέγερση (ή εξαγορά) ολοκληρωμένων παραγωγικών εγκαταστάσεων στο εξωτερικό. Από το 2005 λειτουργεί: Ολοκληρωμένη γραμμή παραγωγής και βαφής προφίλ αλουμινίου στην Αλβανία. Ολοκληρωμένη γραμμή παραγωγής και βαφής προφίλ αλουμινίου στη Βοσνία. Ολοκληρωμένη γραμμή παραγωγής και βαφής προφίλ αλουμινίου στη Σερβία. Ολοκληρωμένες γραμμές βαφής προφίλ αλουμινίου και θερμομονωτικού προφίλ στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία. Σε εξέλιξη βρίσκονται επενδύσεις και δημιουργία θυγατρικών εταιρειών στην περιοχή του Κόλπου, καθώς επίσης και στην αγορά των ΗΠΑ».

- «Παραμένει σταθερά ηγέτης εκτός από την Ελληνική αγορά και στις αγορές της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, όπως στις αγορές της Ρουμανίας, Σερβίας, Μαυροβουνίου, FYROM, Αλβανίας, καλύπτοντας με τα προϊόντα της συνολικά 45 χώρες σε 4 ηπείρους».

- «Η ALUMIL έχει ήδη μια αυτόνομη εμπορική παρουσία σε πάνω από 25 χώρες με ιδιαίτερα εντυπωσιακά αποτελέσματα: Κατέχει ηγετική θέση στην αγορά των αρχιτεκτονικών συστημάτων αλουμινίου στη Ρουμανία, Σερβία, Αλβανία, Κύπρο, Βοσνία, Ουγγαρία, Πολωνία, Αίγυπτο, Τουρκία, Βαλτικές χώρες, Ρωσία, Ντουμπάι κ.λπ. Προωθεί επωνύμως τα προϊόντα της στις πιο δύσκολες και ανταγωνιστικές αγορές της Ιταλίας, Γερμανίας, Βελγίου /Ολλανδίας, Γαλλίας, Αγγλίας κ.λπ. Τα προϊόντα της στην αγορά της βιομηχανικής χρήσης του αλουμινίου αξιοποιούνται από μεγάλες μεταποιητικές επιχειρήσεις (σε απαιτητικούς κλάδους όπως της αυτοκινητοβιομηχανίας, ναυπηγικής, σιδηροδρόμων, κ.λπ.) στη Μ. Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία Ολλανδία κ.λπ. Σε συνεργασία με περισσότερες από 500 μεγάλες τεχνικές εταιρείες παγκοσμίως και διάσημα αρχιτεκτονικά και μελετητικά γραφεία εκτελεί υψηλού επιπέδου αρχιτεκτονικά έργα όπως: Το υπουργείο Οικονομικών της Πολωνίας, το Γερμανικό Πανεπιστήμιο της Αιγύπτου, το Σιδηροδρομικό Σταθμό στο Κίεβο της Ουκρανίας, το ξενοδοχείο Κεμπίνσκι στην Τανζανία, το ξενοδοχείο Κεμπίνσκι στη Νεκρά Θάλασσα της Ιορδανίας, το Zara Center στο Αμάν της Ιορδανίας, το Μουσείο της Ακρόπολης στην Αθήνα, το Rixos Hotel στην Τουρκία, το οποίο είναι το 2ο ξενοδοχείο 7 αστέρων ξενοδοχείο στον κόσμο, κ.λπ. Εχει πολυετή εμπειρία στην απαιτητική αγορά της Β. Αμερικής και στις αναδυόμενες αγορές της Μ. Ανατολής, της Κ. Ασίας και της Αφρικής. Εχει οργανωμένα Show Room για την ολοκληρωμένη παρουσίαση των προϊόντων της σε γνωστές πόλεις όπως Ν. Υόρκη, Λονδίνο, Αθήνα, Κωνσταντινούπολη, Λευκωσία, Φρανκφούρτη κ.λπ. Διαθέτει μια ομάδα 100 έμπειρων μηχανικών για τεχνική υποστήριξη σε 45 διαφορετικές χώρες».

Ανακατατάξεις και αναδιαρθρώσεις

Πριν από δύο χρόνια, ο Ομιλος είχε διακόψει τη λειτουργία της Alucom, στην Κομοτηνή, όπου φτιάχνονταν βιομηχανικά προφίλ αλουμινίου. Τότε, πληροφορίες ανέφεραν ότι τα μηχανήματα της Alucom μεταφέρθηκαν σε εργοστάσια που λειτουργεί η AΛΟΥΜΥΛ σε άλλες βαλκανικές χώρες, όπου το λεγόμενο «κόστος εργασίας» είναι χαμηλότερο σε σχέση με την Ελλάδα. Αλλες πηγές, συνέδεαν το κλείσιμο της Alukom με υποχρεώσεις του Ομίλου που έληγαν (δάνεια, «δεσμεύσεις» που είχε αναλάβει για να πάρει επιδοτήσεις κ.τ.λ.) ανοίγοντας το δρόμο σε «αναδιαρθρώσεις» που θα επέτρεπαν τη μεγιστοποίηση του κέρδους του.

Σε κάθε περίπτωση, το κλείσιμο του εργοστασίου της Ξάνθης δεν προκύπτει σαν αποτέλεσμα ενός «κακού» οικονομικού αποτελέσματος για την εταιρεία, ούτε σαν συνέπεια της αδυναμίας της εταιρείας να ανταποκριθεί στα δεδομένα της καπιταλιστικής κρίσης. Δείχνει να αποτελεί μέρος ενός συνολικότερου σχεδίου αναδιάρθρωσης του ομίλου, που σε συνθήκες κρίσης διατηρεί ισχυρή θέση στον κλάδο και ενισχύει τα εξαγωγικά του χαρακτηριστικά.

Τα οικονομικά μεγέθη της εταιρείας, το επιβεβαιώνουν. Η διοίκηση της εταιρείας, «ΑΛΟΥΜΥΛ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΥ ΑΕ» ανακοίνωσε για το 2012 μείωση των πωλήσεων για τον Ομιλο κατά 2,6%, στα 198,1 εκ. ευρώ, έναντι 203,4 εκ. ευρώ το 2011. Τα μεικτά κέρδη ανήλθαν στα 39,5 εκατ. ευρώ, έναντι 38,4 εκ. ευρώ το 2011, σημειώνοντας αύξηση 3%. Τα κέρδη προ φόρων, τόκων και αποσβέσεων, ανήλθαν σε 9,6 εκ. ευρώ (10,3 εκατ. 2011), σημειώνοντας μείωση 7% και οι ζημίες προ φόρων έφτασαν στα 11,7 εκ. ευρώ (12,1 εκ. του 2011).

Αυτά τα οικονομικά μεγέθη και η αντοχή στην κρίση, προήλθαν και από την ένταση της εργασιακής εκμετάλλευσης. Οπως καταγγέλλει το ΠΑΜΕ σε ανακοίνωσή του, το τελευταίο διάστημα οι εργαζόμενοι δούλευαν με ατομικές συμβάσεις και μειωμένους μισθούς, χωρίς -όπως τους έλεγαν- να σωθούν τελικά οι θέσεις εργασίας.

Ανεξάρτητα από τις ανακατατάξεις που προκαλεί η κρίση και η όξυνση του ανταγωνισμού ανάμεσα στους επιχειρηματικούς ομίλους (και) στον κλάδο του Μετάλλου, είναι ολοφάνερο ότι η ΑΛΟΥΜΥΛ διαθέτει υποδομές, μηχανήματα και έμπειρο - ειδικευμένο επιστημονικό και εργατοτεχνικό προσωπικό, ικανά για ευρείας κλίμακας παραγωγή προϊόντων, απαραίτητων για άλλους κλάδους της οικονομίας, όπως οι Μεταφορές, η Ναυπηγική βιομηχανία κ.ά.

Με άλλα λόγια, η δουλειά των εργαζομένων στην ΑΛΟΥΜΥΛ όχι μόνο δεν είναι άχρηστη, αλλά είναι απαραίτητη για την ικανοποίηση βασικών λαϊκών αναγκών. Ομως, η ατομική - καπιταλιστική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, εμποδίζει την αξιοποίησή τους για την ανάπτυξη και διάθεση της παραγωγής προϊόντων μετάλλου προς όφελος των λαϊκών αναγκών.

Ποιος κλείνει τα εργοστάσια;

Στον καπιταλισμό, το τι παράγει ένα εργοστάσιο ή ένας κλάδος, με τι προτεραιότητες και σε τι ποσότητες, δεν καθορίζονται από τις λαϊκές ανάγκες. Για παράδειγμα, η ΑΛΟΥΜΥΛ δεν παράγει τα προϊόντα της για να γίνουν ασφαλέστερα τα σπίτια, τα νοσοκομεία, τα σχολεία, οι χώροι εργασίας, για να αναβαθμιστεί η ζωή και οι συνθήκες δουλειάς του λαού, για να χρησιμοποιηθούν στην κατασκευή μέσων παραγωγής, που με τη σειρά τους θα παράξουν προϊόντα ζωτικής σημασίας για τις λαϊκές ανάγκες.

Κριτήριο του τι και πόσο παράγεται στην άναρχη καπιταλιστική οικονομία είναι το κέρδος του κεφαλαιοκράτη, του «επενδυτή» που λένε με ένα στόμα κυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ. Με το ίδιο κριτήριο, ένας όμιλος αναδιαρθρώνεται, κλείνει μονάδες και εργοστάσια, τα μεταφέρει σε άλλες χώρες, επεκτείνεται ή συρρικνώνεται. 'Η ένας «επενδυτής» αποσύρει τα κεφάλαιά του από έναν κλάδο και τα μεταφέρει σε έναν άλλο, απ' όπου προσδοκά μεγαλύτερο κέρδος.

Για παράδειγμα: Γιατί οι μεταλλοβιομηχανίες στην Ελλάδα να είναι προσανατολισμένες κυρίως στην κατασκευή δομικών υλικών; Γιατί ο μεγαλύτερος όγκος παραγωγής που αφορά τη στήριξη βιομηχανικών κλάδων να εξάγεται; Γιατί σε μία χώρα, όπως είναι η Ελλάδα, με τεράστια αποθέματα βωξίτη (είναι το ορυκτό η επεξεργασία του οποίου δίνει την αλουμίνα και μετά το αλουμίνιο), με μονάδες καθετοποιημένης παραγωγής αλουμινίου από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη, οι μεταλλεργάτες να μένουν χωρίς δουλειά και να μην αξιοποιούνται σχεδιασμένα για την παραπέρα ανάπτυξη της παραγωγής;

Οσο τα μέσα παραγωγής είναι στα χέρια των καπιταλιστών, η αναρχία, η ανισομετρία και το κονταροχτύπημα των μονοπωλίων για την κυριαρχία στην αγορά θα παρασέρνουν και τους εργάτες. Οι καπιταλιστές θα ανοιγοκλείνουν τα εργοστάσια, αναζητώντας για τα κεφάλαιά τους διέξοδο που θα τους ενισχύσει έναντι των ανταγωνιστών. Ο καπιταλιστής δε νοιάζεται για την ανεργία, για το γεγονός ότι όταν κλείνει μια επιχείρηση αχρηστεύεται η γνώση/εμπειρία των εργαζομένων, ερημώνουν υποδομές, μηχανήματα κ.τ.λ. Το ζήτημα γι' αυτόν είναι το μέγιστο δυνατό κέρδος. Αυτή είναι η αφετηρία και ο στόχος κάθε του κίνησης. Σ' αυτήν τη βάση διαθέτει και συγκεντρώνει τα μέσα παραγωγής.

Ολα αυτά είναι ζητήματα που, όχι μόνο πρέπει να απασχολούν τους εργάτες και τα συνδικάτα τους, αλλά πρέπει να επιδράσουν αποφασιστικά στην κατεύθυνση της πάλης τους. Να στρέψουν τους αγώνες τους όχι ενάντια στον έναν ή τον άλλο εργοδότη, αλλά στην ίδια την οικονομία και την κοινωνία, η οποία έχει χτιστεί πάνω στη σχεδιασμένη κλοπή του μόχθου του.

 

 

PostHeaderIcon "ΚΟΚΚΙΝΑ ΔΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΙ: ΤΟ "ΚΕΡΑΜΙΔΙ" ΔΕ ΣΩΖΕΤΑΙ

Από το Ριζοσπάστη

 

«Ποσό που αγγίζει τα 3,6 δισ. ευρώ αναμένεται να "κυνηγήσουν" οι τράπεζες αμέσως μετά την ολοκλήρωση των ελέγχων της "Black Rock" και στην περίπτωση που αρθεί η απαγόρευση των πλειστηριασμών από το νέο έτος (...) τόσα εκτιμάται κατά προσέγγιση ότι είναι τα στεγαστικά δάνεια που δεν εξυπηρετούνται γιατί οι κάτοχοί τους εκμεταλλεύονται το μέτρο της απαγόρευσης και δεν πληρώνουν τις οφειλές τους ενώ έχουν την οικονομική δυνατότητα» (η αναφορά στο «capital.gr»).

«Οι τράπεζες επιθυμούν να διαμορφωθεί θεσμικό πλαίσιο που θα επιτρέπει τους πλειστηριασμούς ως εργαλείο σε όσους έχουν την ικανότητα να αποπληρώσουν τα δάνειά τους και δεν το πράττουν» (η αναφορά στην «Ημερησία»).

«Δεν υποχωρούμε σε ένα ζήτημα που είναι κοινωνικά άδικο, διότι το τελευταίο πράγμα που θέλει ο Ελληνας είναι να χάσει το σπίτι του» (Ευαγ. Βενιζέλος, η καταγραφή στον «Ριζοσπάστη»).

«Η σημαντικότερη «κόκκινη γραμμή» είναι για τον ΣΥΡΙΖΑ το θέμα των πλειστηριασμών στην πρώτη κατοικία, τόνισε ο Αλέξης Τσίπρας» (η αναφορά στο ηλεκτρονικό «ΒΗΜΑ»).

«Κόκκινες γραμμές» για ποιον;

Η φιλολογία που αναπτύσσεται τις τελευταίες μέρες γύρω από το θέμα των πλειστηριασμών κι όσο πλησιάζει η ώρα να χτυπήσει η καμπάνα, θέλει να πείσει ότι θα σωθούν τα σπίτια των ανθρώπων. Οτι μόνο κάτι μπαταχτσήδες θα πληρώσουν. Δεν είναι έτσι. Καθένας απ' όσους παίρνουν θέση στο θέμα, μόλις χρειαστεί να μπει σε λεπτομέρειες ψελλίζει τελικά αυτό που ήδη προωθεί η κυβέρνηση κατ' απαίτηση των ίδιων των τραπεζών: Οι πλειστηριασμοί θα απελευθερωθούν μεν, αλλά με ρυθμίσεις τέτοιες που να επιτρέπουν στις τράπεζες να συγκεντρώσουν όσο περισσότερο χρήμα μπορούν στη συγκεκριμένη συγκυρία.

Οι πλειστηριασμοί, όμως, δεν αφορούν μόνο την «πρώτη κατοικία», αλλά το σύνολο των «κόκκινων δανείων», δηλαδή και των επιχειρηματικών που έχουν υποθήκες ακίνητα. Σ' αυτά τα δάνεια φαίνεται να επικεντρώνεται κατά κύριο λόγο αυτήν την περίοδο η συζήτηση, καθώς όπως προκύπτει από σχετικές αναλύσεις οι τράπεζες έχουν εκτιμήσει ότι μια σειρά δανεισμένες επιχειρήσεις δεν θα ανακάμψουν από την κρίση και άρα οι τράπεζες δεν θα εισπράξουν φράγκο και έτσι τα δάνειά τους ήδη μετά από υποδείξεις της «Black Rock» (εταιρεία που εξετάζει την "υγεία" των τραπεζικών χαρτοφυλακίων) προωθούνται στην παράλληλη αγορά των distress funds (εταιρείες που αγοράζουν σε μειωμένη τιμή «κόκκινα δάνεια»), ώστε οι τράπεζες να εισπράξουν έστω κι ένα μέρος των δανείων.

Οι «κόκκινες γραμμές» όσων ξιφουλκούν αναφέρονται μεν στην «πρώτη κατοικία», αφορούν, όμως «το έλα να δεις» που θα γίνει μόλις τμήματα της αστικής τάξης διαπιστώσουν πως περιουσιακά τους στοιχεία (υποθήκες δανείων) έχουν ήδη περάσει σε χέρια ξένων επενδυτών.

Μερικά δεδομένα:

Οι τράπεζες έχουν πρόβλημα με 120.000 δάνεια που είναι σε καθυστέρηση μεγαλύτερη των τριών μηνών. Από αυτά εκτιμούν ότι 15.000 είναι νοικιαζόμενα σπίτια και άρα μπορούν να βγουν σε πλειστηριασμό αφού δεν χρησιμοποιούνται σαν πρώτη κατοικία. Αλλα 35.000 δάνεια εκτιμούν ότι μπορούν να εισπραχτούν, καθώς οι κάτοχοί τους έχουν οικονομική δυνατότητα, αλλά δεν πληρώνουν.

Με αυτά τα δεδομένα πιέζουν για ρύθμιση που να επιτρέπει στην τράπεζα να απειλήσει με πλειστηριασμό τα σπίτια που είναι στο νοίκι και ρύθμιση που να επιτρέπει στην τράπεζα να χρησιμοποιήσει στοιχεία καταθέσεων για να εκβιάσει επίσης την πληρωμή των δανείων. Μένουν 70.000 δάνεια που αφορούν πράγματι πρώτη κατοικία κι εκεί επικεντρώνεται το πρόβλημα.

Οι τράπεζες δε θέλουν μαζικούς πλειστηριασμούς γιατί δεν ξέρουν τι να τα κάνουν τόσα σπίτια, καθώς οι τιμές τους έχουν πιάσει πάτο και μια τέτοια λύση θα βυθίσει ακόμα περισσότερο τις τιμές. Είναι όμως υποχρεωμένες να καθαρίσουν τα χαρτοφυλάκιά τους. Καταλήγουν στην ίδρυση «κακών τραπεζών» στο εσωτερικό τους που θα συγκεντρώνουν τα «κόκκινα δάνεια» και θα τα εξετάζουν ένα προς ένα αναζητώντας τρόπους πίεσης για να εισπράξουν ό,τι περισσότερο μπορούν να πάρουν.

Η λύση που προβλήθηκε για πούλημα των στεγαστικών δανείων σε επενδυτικές εταιρείες που αγοράζουν «κόκκινα δάνεια» προς το παρόν έχει ήδη απορριφθεί, καθώς θεωρείται μη συμφέρουσα (οι επενδυτές προσφέρουν πολύ λίγα).

Δεν ισχύει όμως το ίδιο με τα επιχειρηματικά δάνεια που έχουν υποθήκες ακίνητα για τα οποία τελικά απ' ό,τι φαίνεται γίνεται και ο καβγάς αυτές τις μέρες (σ' αυτήν την εκτίμηση μάλιστα εστιάζει ο ΣΥΡΙΖΑ που σε πρόσφατη εκδήλωση σημείωσε ότι οι τράπεζες αξιοποιούν μία έκθεση της «Price Waterhouse Coopers» (PWC) για να διεκδικήσουν φοροαπαλλαγές για τις πωλήσεις τέτοιων «κόκκινων δανείων». Στη σχετική έκθεση πράγματι υπάρχει πρόβλεψη να νομοθετηθεί η φοροαπαλλαγή στο 26% της ζημίας που θα έχουν όταν πουλάνε εταιρικά δάνεια, έτσι που να μην έχουν ζημιά στα εποπτικά τους κεφάλαια).

Ως προς αυτό οι σχετικές πληροφορίες αναφέρουν ότι η Εθνική Τράπεζα συζητά ήδη με distress funds για να πουλήσει επιχειρηματικά δάνεια, ύψους περίπου 600 εκατομμυρίων ευρώ, προοπτική που έχει σημάνει ήδη συναγερμό σε επιχειρήσεις που είναι στο «κόκκινο». Από την πώληση η τράπεζα αναμένει να εισπράξει περί τα 350 εκατομμύρια στα οποία θα πρέπει να προστεθεί και το 26% της φοροαπαλλαγής στην περίπτωση που υπάρξει τέτοια νομοθετική ρύθμιση. Εκτός από την Εθνική, η Citigroup, φέρεται να έχει ήδη πουλήσει πακέτα δανείων αξίας 300 εκατομμυρίων ευρώ.

Θηλιά με αναστολή

Σ' αυτό το χορό η πρώτη κατοικία ενδέχεται να πάρει μια αναστολή ως προς το πότε θα βγει στον πλειστηριασμό, αλλά μόνο μια αναστολή.

Από τα σενάρια που έχουν μέχρι τώρα διαρρεύσει επικρατέστερο είναι αυτό που προβλέπει ότι η κυβέρνηση θα ρίξει από τα 200.000 ευρώ που είναι σήμερα, στα 180.000 την αντικειμενική αξία του ακινήτου, πάνω από την οποία θα επιτρέπεται ο πλειστηριασμός. Οι πλειστηριασμοί θα επιτρέπονται σταδιακά ώστε να μην πέσουν απότομα οι τιμές των ακινήτων και δημιουργήσει νέο πρόβλημα στις τράπεζες. Θα θεσπιστούν «αντικειμενικά κριτήρια διαβίωσης» που θα παίρνονται υπόψη για τον πλειστηριασμό (δηλαδή το εισόδημα να είναι λίγο πάνω από το επίσημο όριο φτώχειας) και θα καθιερωθεί ο «συνεργάσιμος δανειολήπτης» (δηλαδή αυτός που έχει αποπληρώσει το μεγαλύτερο μέρος του δανείου και στον οποίο θα μπορούν να κάνουν «ευκολίες πληρωμής»).

Ολα τα μέτρα συντείνουν σ' έναν εκβιασμό προς όσους αδυνατούν να πληρώσουν ώστε να κόψουν από παντού προκειμένου να μη χάσουν το σπίτι. Τόσο το κυβερνητικό σενάριο για υπό όρους παράταση του χρόνου που θα αρχίσουν οι πλειστηριασμοί, όσο και αυτό του ΣΥΡΙΖΑ που μιλά για ένα χρόνο παράταση, δεν λύνουν το πρόβλημα, μεταθέτουν τη θηλιά για αργότερα.

Η όλη εξέλιξη αναδεικνύει την ανάγκη που εξαρχής εντόπισε το ΚΚΕ: να σημάνει συναγερμός, προκειμένου να μη μείνει κανένας απροστάτευτος στα νύχια των τραπεζών και των δικαστηρίων. Οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα μπορούν, με την οργανωμένη πάλη τους, μέσα από τα ταξικά σωματεία και τις λαϊκές επιτροπές, να υψώσουν ασπίδα προστασίας για όσους απειλούνται, να διεκδικήσουν συνολικότερα μέτρα ανακούφισης των λαϊκών οικογενειών για οφειλές σε τράπεζες, τα οποία περιλαμβάνονται και στην πρόταση νόμου που έχει καταθέσει το ΚΚΕ στη Βουλή.

Και αυτή η εξέλιξη αποδεικνύει ότι τα λαϊκά συμφέροντα δε χωρούν στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος. Ο λαός χρειάζεται να παλέψει για ένα ριζικά διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης, όπου η λαϊκή στέγη θα είναι δικαίωμα εξασφαλισμένο για όλες τις οικογένειες και όχι εμπόρευμα για να θησαυρίζουν οι καπιταλιστές σε βάρος του.

Σε σχόλιό του για το ζήτημα των πλειστηριασμών το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ σημειώνει:

«Η κυβερνητική πρόταση για σταδιακό ξεπάγωμα των πλειστηριασμών ακόμη και για πρώτη κατοικία σχετικά χαμηλής αντικειμενικής αξίας, καθώς και η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για παράταση της αβεβαιότητας για ένα χρόνο αφήνουν ανοιχτό το δρόμο σε πλειστηριασμούς λαϊκών κατοικιών, συντηρώντας τα αδιέξοδα και την αγωνία όσων, εξαιτίας της φτώχειας και της ανεργίας, δεν μπορούν να αποπληρώσουν στεγαστικά δάνεια.

Μόνη επίκαιρη είναι η πρόταση νόμου του ΚΚΕ για την απαγόρευση των πλειστηριασμών λαϊκών κατοικιών και για ουσιαστική ανακούφιση από τα δυσβάσταχτα δάνεια. Το ΚΚΕ παλεύει έτσι ώστε κανένα λαϊκό σπίτι να μη μείνει απροστάτευτο στα νύχια των τραπεζών και της εφορίας».

 

 

PostHeaderIcon ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΡΑΤΙΚΟ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟ

 

Από το Ριζοσπάστη

 

ΚΚΕ: Με άσφαιρα πυρά η αντιπαράθεση για τη διαχείριση

Αρχισε, χτες το απόγευμα, στην Ολομέλεια της Βουλής η συζήτηση για τον Κρατικό Προϋπολογισμό για το 2014, με τον οποίο δρομολογούνται νέα δεινά σε βάρος της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Η συζήτηση θα ολοκληρωθεί τα μεσάνυχτα του Σαββάτου με την ονομαστική ψηφοφορία για την ψήφισή του.

Κατά τη χτεσινή πρώτη μέρα της συζήτησης αυτό που κυριάρχησε ήταν το γνωστό σκηνικό της «κούφιας», αποπροσανατολιστικής για το λαό, αντιπαράθεσης, μεταξύ των αστικών κομμάτων, των κομμάτων του «ευρωμονόδρομου», τα οποία διασταύρωσαν τα πυρά τους για να δώσουν εξετάσεις στην άρχουσα τάξη για το ποιος είναι ο πιο ικανός διαχειριστής του συστήματος και ποιος μπορεί καλύτερα να εγκλωβίσει τις λαϊκές αντιδράσεις.

Ο γενικός εισηγητής του ΚΚΕ, Νίκος Καραθανασόπουλος, αποκαλύπτοντας το παιχνίδι που παίζεται για τον αποπροσανατολισμό του λαού, επισήμανε ότι η διαπάλη που αναπτύσσεται ανάμεσα στην κυβέρνηση και τα κόμματα της αντιπολίτευσης είναι κάλπικη, δεν έχει καμία σχέση με την υπεράσπιση των συμφερόντων του λαού, αντίθετα αφορά ποιος είναι «ο καλύτερος διαπραγματευτής, διαχειριστής», «ποιο μείγμα διαχείρισης είναι καλύτερο για να ανακάμψει το κεφάλαιο». Στο πλαίσιο αυτό, όπως σημείωσε, κυβέρνηση και αντιπολίτευση διαγκωνίζονται ποιος θα κερδίσει την εμπιστοσύνη της αστικής τάξης, ενώ παράλληλα επιδόθηκαν και σε εμπόριο ελπίδας και αναμονής σε βάρος του λαού. Η κυβέρνηση με τους ισχυρισμούς ότι έρχονται καλύτερες μέρες για το λαό γιατί οι θυσίες του πιάνουν τόπο, και από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ καλλιεργεί την αυταπάτη ότι μια κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ «μπορεί να λύσει τα προβλήματα του λαού» για να χειραγωγήσει το κίνημα σε ανώδυνα μονοπάτια για το σύστημα.

Την ίδια στιγμή, όπως σημείωσε, «για να πετύχετε το πρωτογενές πλεόνασμα, το ανάγετε σε νέο εθνικό στόχο», αλλά «δεν μπορεί να αποκρυφτεί ο χαρακτήρας του ότι είναι μοχλός και εργαλείο αναδιανομής του πλούτου που παράγεται σε όφελος του μεγάλου κεφαλαίου και σε βάρος του λαού. Αυτό άλλωστε είναι και το κύριο χαρακτηριστικό του κρατικού προϋπολογισμού».

Κάλπικη η αντιπαράθεση για τα μείγματα διαχείρισης

Ο εισηγητής του ΚΚΕ επισήμανε ότι με τα αντιλαϊκά μέτρα, τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις που προωθούνται, δημιουργούνται μόνιμοι μηχανισμοί μείωσης της τιμής της εργατικής δύναμης και εξασφαλίζονται νέα πεδία δράσης του υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου, αναφέροντας ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τις ιδιωτικοποιήσεις, τονίζοντας ότι διαμορφώνονται ακόμα πιο ασφυκτικές συνθήκες για τη λαϊκή οικογένεια να καλύψει τις ανάγκες της.

Οπως σημείωσε, η αντιλαϊκή επίθεση ξεπερνάει τη στενή διαχείριση της κρίσης, έχει στόχο την επόμενη μέρα, ενώ δεν είναι ελληνική ιδιομορφία. Τα αντιλαϊκά μέτρα έχουν βάση τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, ξεκαθαρίζοντας ότι «όποιοι αποδέχονται την ΕΕ είναι ψευδεπίγραφοι αντίπαλοι των μνημονίων», αφού η ΕΕ διαμορφώνει «μνημόνια διαρκείας» για τους λαούς.

Οσον αφορά στο δημόσιο χρέος, επισήμανε ότι η διαπραγμάτευσή του για την απομείωση γίνεται με σκοπό να εξοικονομηθούν δαπάνες που θα οδηγηθούν στους επιχειρηματικούς ομίλους και σημείωσε ότι η διαπραγμάτευση αυτή γίνεται στο πλαίσιο της Ευρωζώνης, όπου η ανισόμετρη ανάπτυξη, όπως φαίνεται και από τα πλεονάσματα της Γερμανίας, οξύνει τις αντιθέσεις και επιταχύνει φυγόκεντρες τάσεις δυνάμεων που κάνουν λόγο για εθνικά νομίσματα.

Χαρακτήρισε ψευτοδίλημμα για το λαό το δίλημμα «ευρώ - δραχμή», λέγοντας ότι το ζήτημα δεν είναι «με ποιο νόμισμα ο λαός θα μετράει τη φτώχεια του και το κεφάλαιο τα κέρδη του». Σημείωσε ότι οι χώρες του Νότου, όπως η Γαλλία και η Ιταλία, θέλουν βιώσιμη ρύθμιση του χρέους, τραπεζική ενοποίηση και μείωση των επιτοκίων δανεισμού για τους επιχειρηματικούς ομίλους του Νότου.

Αναφερόμενος στα μείγματα διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης, ο Νίκος Καραθανασόπουλος σημείωσε ότι «το "μείγμα Μέρκελ" οξύνει την κοινωνική ανισότητα και το "μείγμα Ομπάμα" επίσης οδηγεί σε όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων». Σημείωσε ότι το 20% του πληθυσμού των ΗΠΑ καρπώνεται το 93% του πλούτου και το 80% του πληθυσμού μόλις το 7% του πλούτου, συνεπώς σημείωσε ότι είναι κάλπικη η αντιπαράθεση για τα μείγματα διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης, όπως επίσης κάλπικη είναι και η αντιπαράθεση για το αν θα γίνει «κούρεμα» ή επιμήκυνση του ελληνικού χρέους, αφού και στις δύο περιπτώσεις θα ληφθούν νέα αντιλαϊκά μέτρα.

Η συγκυβέρνηση και η αξιωματική αντιπολίτευση, σημείωσε, προσπαθούν να συγκαλύψουν τη στρατηγική συμφωνία στην ανάγκη να ξεπεραστούν οι δυσκολίες αναπαραγωγής του κεφαλαίου. Διαφωνούν - συμπλήρωσε - στο πώς θα γίνει.

«Δεν μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή διέξοδος εντός του συστήματος, καθώς η όποια ανάκαμψη δεν θα οδηγήσει σε λαϊκή ευημερία», ανέφερε, και σημείωσε ότι στόχος του ΚΚΕ είναι η ανατροπή του καπιταλισμού, το ΚΚΕ δεν βολεύεται με αυτό το σύστημα, γι' αυτό μιλάει για ανατροπή, διότι η ουσία της διαπάλης δεν είναι ποιος θα διαχειριστεί τη φτώχεια του λαού. Πρέπει να ξεμπερδεύουμε με το καπιταλιστικό κέρδος και την καπιταλιστική ιδιοκτησία, με κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, με αποδέσμευση από την ΕΕ, με μονομερή διαγραφή του χρέους, με ισχυρό λαϊκό κίνημα που θα είναι βάθρο για την ανακούφιση του λαού, αλλά και βάθρο αντεπίθεσης για συνολική ανατροπή και αυτό μπορεί να γίνει με αποφασιστικά ισχυρό ΚΚΕ.

Τελευταία Ενημέρωση (Τετάρτη, 04 Δεκέμβριος 2013 19:21)

 

PostHeaderIcon ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ (ΔΠΚ-Ο) ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ

Προκλητική σπέκουλα πάνω στην αγωνία των λαϊκών νοικοκυριών, που βλέπουν την πρώτη και κύρια κατοικία τους να απειλείται από το προωθούμενο σταδιακό ξεπάγωμα των πλειστηριασμών για τα «κόκκινα» δάνεια στις τράπεζες, έχουν στήσει με τις δηλώσεις τους και τις ενέργειές τους παράγοντες της κυβέρνησης, της αξιωματικής αντιπολίτευσης, των ιμπεριαλιστικών οργανισμών, της τρόικας. Παράλληλα, το ζήτημα προβάλλεται ως βασικό σημείο αιχμής της συνεχιζόμενης διαπραγμάτευσης ανάμεσα στη συγκυβέρνηση και την τρόικα.

Οι ίδιοι οι τραπεζίτες από τη μεριά τους συμφωνούν με τη «λύση» του σταδιακού ξεπαγώματος των πλειστηριασμών (έναντι του πλήρους), όχι βέβαια γιατί τους έπιασε ο πόνος για τα λαϊκά νοικοκυριά, αλλά γιατί το ενδεχόμενο μαζικών πλειστηριασμών σε σύντομο χρονικό διάστημα θα οδηγούσε σε παραπέρα απότομη πτώση τις τιμές των ακινήτων, θα διόγκωνε και τις επισφάλειες των τραπεζών και αυτό μόνο λίγους μήνες μετά την «ανακεφαλαιοποίηση», που ολοκληρώθηκε από τον πακτωλό των διακρατικών ενισχύσεων. Η «θηλιά» γύρω από τη μικρή ιδιοκτησία σφίγγει από το 2014, με το λεγόμενο ενιαίο φόρο ακινήτων, με τη μονιμοποίηση του χαρατσιού που ισχύει σήμερα για τα ηλεκτροδοτούμενα ακίνητα, και την επέκτασή του σε γεωργικές εκτάσεις, οικόπεδα κ.ά. Το σχετικό νομοσχέδιο αναμένεται να κατατεθεί από την κυβέρνηση στη Βουλή μέσα στις επόμενες μέρες.

Ανάγλυφα προκύπτουν οι στοχεύσεις του κεφαλαίου για τη συγκέντρωση της ακίνητης περιουσίας σε ολοένα και λιγότερα χέρια. Κάθε άλλο παρά τυχαία έρχονται και οι επισημάνσεις τους σχετικά με το «υψηλό ποσοστό ιδιοκατοίκησης» που καταγράφεται στην Ελλάδα, σε σχέση με άλλα κράτη της ΕΕ.

Αποτελούν πρόκληση για τα λαϊκά στρώματα τόσο η προσπάθεια της κυβέρνησης να εμφανίσει ως πετυχημένη διαπραγμάτευση και απώθηση των πιέσεων της τρόικας, την προώθηση πλειστηριασμών ακόμα και για την πρώτη κατοικία σχετικά χαμηλής αντικειμενικής αξίας, όσο και η προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να εμφανίσει την παράταση της αγωνίας εκατοντάδων χιλιάδων για έναν χρόνο ως «ξεκάθαρη και άμεση λύση».

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε στη Βουλή τροπολογία-καρμπόν με αυτές που όλα τα προηγούμενα χρόνια κατέθεταν και όλες οι κυβερνήσεις της περιόδου, δίνοντας κάθε χρόνο ετήσια μεταβατική περίοδο στην αρχική ρύθμιση. Η τροπολογία του ΣΥΡΙΖΑ προβλέπει επίσης και ετήσια παράταση (πάντα μέχρι τέλος 2014) του ν. 3869/2010 (του λεγόμενου «νόμου Κατσέλη»), που αφορά στις διαδικασίες της δικαστικής προστασίας για φυσικά πρόσωπα που βρίσκονται σε «μόνιμη αδυναμία πληρωμής ληξιπρόθεσμων χρηματικών οφειλών τους»

Η μόνη ξεκάθαρη λύση είναι η άμεση απόρριψη κάθε μέτρου που, με οποιονδήποτε τρόπο, ανοίγει ή αφήνει ανοιχτό το δρόμο σε πλειστηριασμούς λαϊκών κατοικιών. Οργανωμένα σαν μια γροθιά όλοι οι εργαζόμενοι, οι Λαϊκές Επιτροπές, το ΠΑΜΕ και την ΠΑΣΕΒΕ, τα Συνδικάτα να μην επιτρέψουν ούτε έναν πλειστηριασμό. Η λαϊκή στέγη δεν είναι πολυτέλεια, είναι δικαίωμα.